Grup etnik dhe gjuhësor latinofon nga jugu i Ballkanit i cili është i lidhur gjuhësisht me rumunët dhe meglenorumunët From Wikipedia, the free encyclopedia
Arumunët janë një grup etnik dhe komb autokton me vendbanim në të gjitha shtetet e Ballkanit.
![]() Flamuri Vllah | |
Popullsia e përgjithshme | |
---|---|
rreth 100,000-250,000 | |
Gjuhët | |
Vllahishtja (Fãrshãrot · Gramushtean) | |
Fetë | |
Ortodoksë |
Arumunët flasin gjuhen arumune, një gjuhë neolatine e përafërt me gjuhën rumune dhe atë italiane. Arumunët gjenden ne shtete si Shqipëria, Kosova, Greqia, Maqedonia, Bullgaria, Rumania dhe Serbia.
Shumica e Arumunëve kanë banuar ne qytetin e atëhershëm Voskopojë, e cila u dogj nga Ali Pasha dhe ku Arumunët u detyruan ta braktisin qytetin e tyre duke u shpërngulur nëpër zona të tjera, si dhe në shtete si Bullgaria, Maqedonia, Rumania dhe Serbia.
Vllehtë në territorin shqiptar ndodhen të përqëndruar në pjesën jug-lindore, në atë të mesme dhe jug-perëndimore të Shqipërisë. Po ashtu ata shtrihen edhe në shtetet e tjera të Ballkanit si, në Greqi, Maqedoni, Bullgari, Rumani, Serbi, deri dhe në SHBA, në Gjermani, Kanada, Australi, Argjentinë e tjera si emigrant ekonomik ndër vite. Në Fraiburg të Gjermanisë, është qendra e studimeve Vllaho-arrumune me në krye profesor V. Barben. Besimi fetar i vllehve është ai ortodoks. Bizanti bëri të gjitha përpjekjet të konvertonte popujt në Helenë, ata që Roma i kishte kthyer dikur në Romakë. Po ashtu dhe latinishten e gjuhët e tjera vendase, i zëvëndësuan me gjuhën Greke. Helenizimi mori autorsinë dhe të krishterimit, ku çdo i krishterë quhej grek. Profesionet e vllehëve kanë qenë kryesisht: blegtorë, zejtarë, tregtarë, mirëmbajtës kanalesh, ujësjellsave, ndërtues banesash urbane e kishtare, si dhe ndërtues urash.
Popullsia shqiptaro-vllahe ka bashkëjetuar në harmoni të plotë, si në përpjekjet për zhvillimin shoqërorë të tyre dhe në atë politikë. Mbretëria shqiptaro-vllahe e Prespës ka qenë një nga bashkëjetesat e suksesshme në luftrat e tyre të përbashkëta për egzistencë, nën drejtimin e Kontit Samuel në vitet 976-1017, duke patur si kryeqendra Ohrin dhe Durrësin.
Termi "vllah" përdorej në Ballkanin mesjetar si një ekzonim për të gjithë popujt romanishtfolës (romanizuar) të rajonit, si dhe një emër i përgjithshëm për barinjtë, por në ditët e sotme përdoret zakonisht për arumunët dhe meglenitët, dako-rumunët. [21] duke u quajtur vllehë vetëm në Serbi, Bullgari dhe Maqedoninë e Veriut. Termi shënohet në këto gjuhë: greqisht "Vlachoi" (Βλάχοι), shqip "Vllehët", bullgarisht, serbisht dhe maqedonisht "Vlasi" (Bласи), turqisht "Ulahlar", hungarisht[22] "Oláh". Vlen të përmendet se termi vllah do të thoshte gjithashtu "bandit" ose "rebel" në historiografinë osmane dhe se termi përdorej gjithashtu si ekzonim për kryesisht të krishterët ortodoksë në Ballkanin Perëndimor.
Mitrush Kuteli ka shkruar një përshkrim të ndjerë për praninë vllehe në Prizren[2].