Keltska arheološka nalazišta na Balkanu
From Wikipedia, the free encyclopedia
Keltska arheološka nalazišta na Balkanu pružaju dragocjeni materijal iz perioda Latenske kulture čiji su Kelti nosioci i rekonstruišu etno-kulturnu sliku centralnobalkanskog prostora i susjednih područja u željeznom dobu. Zna se da su tu oblast naseljavali: Panonci, Mezi, Tribali, Autarijati, Dardanci i Skordisci.
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/aa/Celtic_expansion_in_Europe.png/320px-Celtic_expansion_in_Europe.png)
Kelti su indo-evropski narod sa područja srednje Evrope, gdje su u starijem željeznom dobu bili isključivi nosioci Halštatske kulture (800-450. pne). U kasnijem periodu, od 450. god do potpunog priključenja keltskih teritorija u Rimsko carstvo, doći će do trans-kulturne difuzije, kao posljedica velikih keltskih migracija širom Evrope. Taj period se naziva Latenska kultura.
Nakon stalnog naseljavanja Panonije, početkom III stoljeća p.n.e, keltsko pleme Skordisci, oko ušća Drave i Save u Dunav, osnivaju državu – Skordiska.
Skordici su bili i ostali ratnički narod sve dok nisu podlegli Rimljanima i postali njihovi podanici. Stalni ratni napori nisu pogodovali rastu broja stanovništva. Pohodi koji su ih učinili gospodarima prostrane teritorije od Dunava do ilirskih, makedonskih i tračanskih granica nisu bili praćeni seobom neboračkog stanovništva. Njihova moć se manifestovala u nametanju volje silom oružja, u prigrabljanju pokretne imovine, a ne u prisvajanju zemljišta i njegovom trajnom naseljavanju. Na pojedinim ključnim strateški važnim tačkama, bilo je keltskih doseljenika, ali ne u tolikom broju da bi to uticalo na etničku sliku područja.
Jedino područje gdje su činili većinu bilo je područje od ušća Save do Đerdapa, gdje su se zadržali i poslije rimskih osvajanja. U ostalim dijelovima Balkana oni nisu nigdje predstavljali etničku čistu sredinu, već su bili izmješani sa ilirskim, tračkim i dačkim starosjediocima.[1]