From Wikipedia, the free encyclopedia
خمینی 1310 وچ کِسے وی سیاسی سرگرمی نوں ختم کرنے دے لئی۔ [15] اوہ ہمیشہ ایہ مندے سن کہ سیاسی سرگرمیاں تے دھاراں دی قیادت اعلیٰ حکام دے ہتھ وچ ہونی چاہیے تے اس دے نتیجے وچ اوہ اس وقت اپنے آپ نوں رضا شاہ دے خلاف کارروائیاں دے باوجود خاموش تے غیر فعال رہنے دے حریری دے فیصلے نوں قبول کرنے دا پابند سمجھدے سن ۔ ایران وچ اسلامی روایات تے عقائد اس طرح ، اس وقت دے کسی وی واقعات دے بعد ، خمینی ، میدان وچ اک نويں آنے والے دی حیثیت توں ، قومی سطح اُتے رائے عامہ نوں متحد کرنے دی پوزیشن وچ نئيں سن ۔
بہر حال ، اوہ چند علماء توں وابستہ سن جنہاں نے رضا شاہ دے اقدامات اُتے کھل دے اعتراض کيتا۔ محمد علی شاہ آبادی ، نور اللہ اصفہانی ، مرزا صادق تبریزی ، اغازادہ کافائی تے سید حسن مودرس جداں شخصیتاں ۔ انہاں نے واضح طور اُتے تے ذاتی نظماں دی شکل وچ پہلوی حکومت تے جبر دے طول و عرض دے بارے وچ اپنی رائے دا اظہار کيتا جس دے بارے وچ انہاں دا خیال سی کہ رضا شاہ ارتکاب کر رہیا اے۔ [16]