Loading AI tools
gatunek plaka Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Sylfik lśniący[4][5] (Lophornis stictolophus) – gatunek małego ptaka z podrodziny paziaków w rodzinie kolibrowatych (Trochilidae). Występuje w Wenezueli, Kolumbii, Ekwadorze i Peru. Sylfik lśniący jest bardzo podobny do sylfika rdzawoczubego (Lophornis delattrei). Jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern).
Lophornis stictolophus[1] | |||
Salvin & Elliot, 1873 | |||
![]() Samiec | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Plemię | |||
Rodzaj | |||
Gatunek |
sylfik lśniący | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
![]() | |||
Zasięg występowania | |||
![]() |
Gatunek ten po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisali Osbert Salvin i Daniel Giraud Elliot w 1873 roku na łamach „Ibis”. Autorzy nadali gatunkowi nazwę Lophornis stictolophus, jako miejsce typowe podali Antioquia w Kolumbii[2][6]. Nie wyróżnia się podgatunków[7][8][9][10].
Sylfik lśniący jest małym ptakiem o długim, prostym i cienkim czerwonym dziobie o czarnym zakończeniu. Tęczówki czarne. Występuje dymorfizm płciowy. Samiec ma czoło i górę głowy rudą, na niej dosyć długi czub z niewielkimi czarnymi kropkami na końcu piór. Górne części ciała brązowozielone, na zadzie biały pas. Dolne części zadu i pokrywy nadogonowe fioletowobrązowe. Ogon podwójnie zaokrąglony, środkowe sterówki zielone, pozostałe cynamonowoszare z rudymi i czarnymi zakończeniami. Dolne części ciała zielonkaworude. Gardło i podgardle oraz dół szyi opalizujące, zielone z częścią piór zakończonych białymi plamkami, a na boku szyi z rudymi plamkami. Samica nie ma grzebienia. Ma czoło matowe cynamonowo-rude, gardło białawe z dużymi wyraźnymi rudymi plamami, brzuch cynamonowy z kilkoma zielonymi plamami. Ogon zaokrąglony z parą środkowych sterówek o kolorze zielonym, pozostałe sterówki głównie cynamonowe z czarniawymi dolnymi częściami i rudymi zakończeniami. Młode osobniki podobne są do samic, ale gardło mają szare. Długość ciała 6,4–6,9 cm[7].
Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 825 tys. km²[13]. Gatunek ten występuje w zachodniej Wenezueli, na południe poprzez wschodnią Kolumbię, wschodni Ekwador do północnego Peru, do doliny rzeki Marañón[7][14].
Sylfik lśniący występuje na brzegach wilgotnych lasów, polanach i obszarach cerrado. Górna granica występowania to 1300 m n.p.m.[7] (niektóre źródła podają także dolny zakres wysokości występowania na 500 m n.p.m.[3][13]). Niewiele wiadomo o diecie tego gatunku, ale jest najpewniej bardzo podobna do diety sylfika rdzawoczubego i składa się głównie z nektaru roślin z rodzajów Inga (bobowate) i lantana (werbenowate) oraz z rodziny mirtowatych[7]. Długość pokolenia jest określana na 4,2 roku[13].
Brak informacji[7].
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN sylfik lśniący jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski (LC, ang. Least Concern). Liczebność jego populacji nie została dokładnie określona, ale jest opisywany jako rzadki i rozmieszczony plamowo. Trend liczebności populacji jest uznawany za spadkowy[3].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.