Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Žalgiris – nieistniejący stadion piłkarski w Wilnie, na Litwie. Stadion posiadał 15 030 miejsc, a pod koniec jego funkcjonowania użytkowane było wyłącznie 6530 miejsc na których zainstalowane były plastikowe krzesełka. Dodatkowo posiadał też oświetlenie i jeden zadaszony sektor. Obok stadionu znajdowało się boisko treningowe. Do końca 2012 roku swoje mecze w roli gospodarza rozgrywała na nim drużyna Polonii Wilno. W 2016 roku został zburzony[3].
![]() Stadion | |
Przydomek: Stadion na Pióromoncie[1] | |
Państwo | |
---|---|
Adres |
Šeimyniškių gatvė[2] 29, Wilno |
Data budowy |
początek lat 20. |
Data otwarcia |
22 sierpnia 1922 |
Data przebudowy |
1928-1929, 1937-1939, 1948–1950 |
Data zamknięcia |
2016 |
Klub | |
Inauguracja |
22 sierpnia 1922 |
Pojemność stadionu |
15 030 |
Rekordowa frekwencja |
15 000 (Litwa – Włochy) |
Oświetlenie |
tak |
Wymiary boiska |
105 × 68 m |
Nawierzchnia boiska |
trawiasta |
Położenie na mapie Litwy ![]() | |
![]() |
Obiekt został zbudowany na początku lat 20. XX w. przez Wojskowy Klub Sportowy Pogoń Wilno i należał do niego[4]. Występowały tutaj także inne zespoły piłkarskie Wilna, o ile mecze ze względu na rangę wymagały większego obiektu. Stadion wybudowali żołnierze pod kierownictwem por. Bolesława Waligóry. Podczas otwarcia obiektu 22 sierpnia 1922 r. rozegrano mecz piłkarski pomiędzy WKS Wilno, a TS Strzelec (3ː1). Mecz z loży honorowej oglądał marszałek Józef Piłsudski[5].
W 1924 roku odbył się tu zlot sokolstwa kresowego i wybudowano wówczas duże drewniane trybuny. Po utworzeniu w Polsce w 1927 roku Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, stadion na Pióromoncie został odebrany klubowi WKS Pogoń i stał się głównym obiektem wileńskiego Okręgowego Ośrodka WF "Wilno", pozostając nim do wybuchu wojny. W późniejszych latach rozbudowano obiekt o bieżnię żużlową, a jeszcze później tor kolarski wykorzystywany również przez motocyklistów. Na ponowne otwarcie obiektu po przebudowie w 1929 roku, drużyna Pogoń Wilno zagrała mecz z drużyną czechosłowacką Židenice Brno, na którym pojawił się ówczesny prezydent Polski, Ignacy Mościcki[1]. We wrześniu 1929 roku na stadionie odbyły się Mistrzostwa Polski Pań w pięcioboju lekkoatletycznym z udziałem Haliny Konopackiej[6]. We wrześniu 1936 roku odbyły się na obiekcie Mistrzostwa Polski w lekkiej atletyce mężczyzn[7].
Po wojnie Wilno znalazło się w granicach ZSRR, a sam obiekt przeszedł przebudowę w latach 1948–1950 i służył Spartakowi Wilno, który w 1961 roku przyjął nazwę Žalgiris do końca 2010 roku, kiedy ten przeniósł się na LFF Stadion w miejsce zlikwidowanego FK Vėtra[1]. Reprezentacja Litwy w piłce nożnej na tym stadionie rozegrała 23 spotkania. Pod koniec 2012 roku stadion został zamknięty, a dwa lata później tereny przejęła grupa Hanner[3]. Nowy właściciel postanowił zburzyć stadion i w jego miejsce postawić hotel, biurowiec oraz osiedle mieszkaniowe. W 2016 ciężki sprzęt pojawił się na stadionie i w niecały miesiąc zrównał obiekt z ziemią.
Aktualny rekord frekwencji wynosi 15 000 osób. Został on ustanowiony 26 kwietnia 1995 roku na meczu Litwa – Włochy podczas eliminacji do mistrzostw Europy w 1996 roku.
Największa porażka gospodarzy miała miejsce 4 września 1999 roku podczas meczu eliminacyjnego do mistrzostw Europy w 2000 roku Litwa – Czechy 0:4.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.