![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c1/Nesosimulated.png/640px-Nesosimulated.png&w=640&q=50)
Neso (księżyc)
księżyc Neptuna / Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Neso (Neptun XIII) – najbardziej zewnętrzny księżyc Neptuna, odkryty przez Matthew J. Holmana i in. oraz Bretta J. Gladmana i in. w 2003 r. ze zdjęć zrobionych w 2002 r. Otrzymał tymczasowe oznaczenie S/2002 N 4.
![]() Symulacja wyglądu księżyca Neso | |
Planeta | |
---|---|
Odkrywca |
Matthew Holman, John Kavelaars, Tommy Grav, Wesley Fraser i Dan Milisavljevic |
Data odkrycia |
14 sierpnia 2002 |
Tymczasowe oznaczenie |
S/2002 N4 |
Charakterystyka orbity | |
Półoś wielka |
50 258 000 km[1] |
Mimośród |
0,4243[1] |
Okres obiegu |
9880,63 d[1] |
Nachylenie do ekliptyki |
131,265°[1] |
Długość węzła wstępującego |
49,151°[1] |
Argument perycentrum |
86,441°[1] |
Anomalia średnia |
260,648°[1] |
Własności fizyczne | |
Średnica równikowa | |
Powierzchnia |
11 310 km²[4] |
Objętość |
113 097 km³[4] |
Masa |
1,65 × 1017 kg[4] |
Średnia gęstość |
1,5 g/cm³[3] |
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni |
0,012 m/s²[4] |
Prędkość ucieczki |
97 km/h[4] |
Albedo | |
Jasność obserwowana (z Ziemi) |
Nazwa księżyca pochodzi od jednej z Nereid w mitologii greckiej[5].
Neso krąży wokół Neptuna w średniej odległości ponad 50 milionów km, czyli około 1/3 j.a., najdalej od planety spośród wszystkich znanych księżyców w Układzie Słonecznym[1]. Jedno okrążenie zajmuje jej ok. 27 lat, obiega ona Neptuna przeciwnie do kierunku jego obrotu wokół własnej osi. Podobieństwo orbit Neso i Psamathe sugeruje, że mogły one powstać w wyniku rozpadu jednego księżyca miliardy lat temu[5].