Loading AI tools
Samolot do zwalczania okrętów podwodnych Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Grumman S-2 Tracker (początkowo S2F) – amerykański pokładowy samolot do zwalczania okrętów podwodnych z okresu zimnej wojny, produkowany przez zakłady Grumman. Dwusilnikowy samolot o napędzie tłokowym. Pierwszy samodzielny samolot do zwalczania okrętów podwodnych wprowadzony do służby Marynarki Wojennej USA (US Navy). Używany także szeroko przez inne kraje świata.
![]() | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ | |
Załoga |
4 |
Historia | |
Data oblotu |
4 grudnia 1952 |
Wycofanie ze służby |
1976, USN |
Liczba egz. |
1284 |
Dane techniczne | |
Napęd |
2 x Wright R-1820-82A |
Moc |
1525 HP każdy |
Wymiary | |
Rozpiętość |
22,12 m |
Długość |
13,26 m |
Wysokość |
5,33 m |
Powierzchnia nośna |
45,06 m² |
Masa | |
Własna |
8310 kg |
Startowa |
11860 kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
450 km/h |
Prędkość przelotowa |
240 km/h |
Prędkość wznoszenia |
341 m/min |
Pułap |
6700 m |
Zasięg |
1350 km |
Dane operacyjne | |
Użytkownicy | |
Argentyna, Australia, Brazylia, Holandia, Kanada, Peru, Tajwan, Turcja, Urugwaj, USA (US Navy) | |
Rzuty | |
![]() |
Poprzednik samolotu, Grumman AF-2 Guardian, był pierwszym samolotem specjalnie zaprojektowanym do zwalczania okrętów podwodnych, ale działając w systemie hunter – killer samoloty te operowały w parach: jeden służył do wykrywania okrętów, drugi przenosił uzbrojenie, podobnie jak w przypadku wcześniejszych samolotów Grumman TBM-3W/S Avenger[1]. Marynarka USA zdecydowała następnie o skonstruowaniu większego dwusilnikowego samolotu, który łączyłby obie funkcje[1].
Projekt Grummana (model G-89) był górnopłatem z dwoma silnikami gwiazdowymi Wright R-1820 Cyclone o mocy po 1500 KM[1]. Zarówno dwa prototypy (XS2F-1) i pierwsze 15 samolotów produkcyjnych zostało zamówione w tym samym czasie, w dniu 30 czerwca 1950 roku. Pierwszy lot prototypu odbył się 4 grudnia 1952 roku[1]. Pierwszy samolot seryjny oblatano w lipcu 1953 roku[1]. Samolot wszedł do służby w dywizjonie VS-26, w lutym 1954 roku. Do 1962 roku oznaczony był S2F Tracker, następnie, według ujednoliconego systemu oznaczeń, S-2 Tracker[1].
Grumman w sumie wyprodukował 1185 samolotów S-2 Tracker. Kolejne 99 samolotów zostało wyprodukowanych w Kanadzie w ramach licencji przez De Havilland Canada[2]. Samoloty wyprodukowane w USA były sprzedawane do różnych krajów, w tym Australii, Japonii, Turcji i Tajwanu. tajwan i Argentyna użytkują zmodyfikowaną wersję wyposażoną w silnik turbośmigłowy[3].
S-2 Tracker został w lotnictwie Marynarki USA ostatecznie zastąpiony przez samolot Lockheed S-3 Viking[2]. Ostatni dywizjon użytkujący S-2 Tracker (VS-37) został rozwiązany w 1976, a ostatni S-2 został wycofany ze służby w dniu 29 sierpnia 1976. Maszyny te nadal są używane jako samoloty gaśnicze.[potrzebny przypis]. W innych krajach Trackery były używane w podstawowej roli jeszcze do początku XXI wieku[2].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.