![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7a/Folco_I_d%2527Este.jpg/640px-Folco_I_d%2527Este.jpg&w=640&q=50)
Fulko I d’Este
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Fulko I d’Este (zm. 15 grudnia 1128) – markiz Este.
![]() | |
![]() | |
Markiz Este | |
Okres | |
---|---|
Następca |
Obizzo I wspólnie z braćmi |
Dane biograficzne | |
Dynastia | |
Data śmierci | |
Ojciec | |
Matka |
Gresende du Maine |
Dzieci |
Azzo, Bonifacy, Fulko, Albert, Obizzo i Beatrycze |
Fulko I był najmłodszym synem Alberta Azza II, księcia Luni (Liguria) i Este i jego drugiej żony Gersendy księżnej Maine. Najstarszy z braci Welf [IV] syn pierwszej żony Alberta Azza II, Kunegundy von Altdorf, po śmierci wuja w 1055 roku odziedziczył posiadłości w Karyntii, a w 1070 roku został księciem Bawarii. Dokument znajdujący się w zbiorze z 1077 roku potwierdza prawa Fulka i jego starszego brata Hugona do ziem w północnych Włoszech in comitatu Gauolli, Rodigum, Cederniano, Sarzano, Maretiniago ... in comitatu [Pata]uiensi Este. Fulko i Hugo, synowie Gersendy, po śmierci swego wuja Hugona [IV] hrabiego Maine (1051), a następnie bezpotomnej śmierci jego syna Herberta [II] w 1062 roku odziedziczyli prawo do Maine. Ostatecznie dopiero w 1090 roku, kiedy do Włoch przybyli ludzie z Maine, którzy zbuntowali się przeciw władzy Normanów i wezwali synów Alberta Azza II, zdecydowali się na podjęcie akcji zbrojnej we Francji. W 1090 roku przy pomocy Godfryda de Mayenne Hugo odzyskał dziedzictwo po matce. Z uwagi jednak na słabość swojej pozycji w 1093 roku sprzedał Maine swemu kuzynowi Hélie de la Flèche za 10 tysięcy szylingów i powrócił do Włoch. W 1095 roku Fulko I złożył Hugonowi przysięgę wierności. W 1097 roku po śmierci ojca, prawa młodszych braci do spadku zakwestionował Welf, który podjął nawet zbrojną wyprawę do Włoch. W 1100 roku Fulko przekazał ziemie klasztorowi S. Salvatore koło Maraticy, a w 1115 klasztorowi św. Benedykta di Polirone w intencji spokoju duszy swego ojca. Fulko I zmarł 15 grudnia 1128 roku[1].
Fulko II miał sześcioro dzieci: