![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/3%252C7in_AA_Gun-Aberdeen.00051hw5.jpg/640px-3%252C7in_AA_Gun-Aberdeen.00051hw5.jpg&w=640&q=50)
Armata przeciwlotnicza 3,7-calowa
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Armata przeciwlotnicza 3,7–calowa (Ordnance QF 3.7 inch anti-aircraft gun) – brytyjskie działo przeciwlotnicze kalibru 94 mm używane w okresie II wojny światowej i po jej zakończeniu, aż do zastąpienia przez rakietowe pociski przeciwlotnicze.
![]() | |||
Dane podstawowe | |||
Państwo | |||
---|---|---|---|
Rodzaj | |||
Historia | |||
Prototypy |
1936 | ||
Produkcja seryjna |
1939 – ? | ||
Dane taktyczno-techniczne | |||
Kaliber |
94 mm | ||
Długość lufy |
4700 mm | ||
Donośność |
9755 m (pionowa) | ||
Prędkość pocz. pocisku |
792 m/s (pocisk o masie 17,96 kg) | ||
Długość |
8687 mm (marszowa) | ||
Szerokość |
2438 mm | ||
Wysokość |
2502 mm | ||
Masa |
9317 kg (pełna) | ||
Kąt ostrzału |
-8° do + 80° (w pionie) | ||
|
Prototyp powstał w 1936, produkcję seryjną rozpoczęto w roku 1938. W 1941 armaty tego typu stanowiły większość brytyjskich armat przeciwlotniczych. Produkowane były w kilku odmianach i montowane na trzech rodzajach podstaw – kołowej, krzyżowej i statycznej.
Po upadku Francji w roku 1940 spora liczba tych dział dostała się w ręce niemieckie. Niemcy ocenili zalety broni tak wysoko, że postanowili uruchomić do niej produkcję amunicji. Armaty używane były jako broń przeciwlotnicza o oznaczeniu 9-4 cm Flak Vickers M.39(e) i w bateriach artylerii nadbrzeżnej. W 1944 roku jedna z takich baterii zatopiła pod Walcheren kilka alianckich okrętów desantowych.