Tupolew Tu-104 Linii AeroflotTupolew Tu-124 Aeroflot w locieSamolot Ił-18 był używany przez Aeroflot na trasach średniego zasięgu od 1959 do początku lat 90.Samolot Tu-114 używany był przez Aeroflot na trasach dalekodystansowych w latach 1962–1976. Na zdjęciu jako pomnik przed lotniskiem Domodiedowo w Moskwie w 2005Trzy samoloty Jak-40 w starych barwach Aeroflotu na płycie lotniska w Osz w 1974Tu-144 AeroflotIł-62 latał w Aerofłocie na rejsach dalekodystansowychSamoloty krótkiego i średniego zasięgu Jak-42 służyły w Aerofłocie w latach 1980–2000Samoloty Ił-86 będące radziecką odpowiedzią na Airbusa A300 służyły w Aerofłocie w latach 1980–2006McDonnell Douglas DC-10 Cargo w starszych barwach Aeroflotu na lotnisku w Nowosybirsku w 2006Samolot transportowy Ił-76 AeroflotuAirbusy A310 używane przez Aeroflot od 1992 do 2005 były pierwszymi zachodnimi samolotami w barwach tej liniiTu-134 były używane przez Aeroflot od 1967 do 2007Boeingi 737-400 służyły w Aerofłocie od 1994 do 2004. Następnie zostały przekazane liniom Aeroflot-Don i Aeroflot-NordSamoloty Tu-154 były używane przez Aeroflot w latach 1972–2011Samoloty McDonnell Douglas MD-11 służyły w Aerofłocie od 2008 do 2013Wycofany samolot Boeing 767 w barwach AeroflotuSamolot Airbus A350-900 linii AeroflotSamolot Suchoj Superjet 100 linii AeroflotSamoloty Boeing 737-800 są najnowszymi maszynami we flocie AeroflotuAirbus A330 w barwach AeroflotuAirbus A320 linii AerofłotSuchoj Superjet 100 linii Aerofłot w malowaniu sojuszu SkyTeam
Od założenia do początku lat 90. linia była narodowym przewoźnikiem i państwowym przedsiębiorstwemZwiązku Socjalistycznych Republik Radzieckich (ZSRR). W tym okresie Aerofłot powiększył swoją flotę do ponad pięciu tysięcy wyprodukowanych w ZSRR samolotów i otworzył krajową i międzynarodową sieć lotów, obejmującą ponad trzy tysiące miejsc docelowych, dzięki czemu w danym okresie był największą linią lotniczą na świecie[6][7]. Oprócz lotów komercyjnych Aerofłot zobowiązał się również do wykonywania lotów towarowych i służenia państwu poprzez pomoc wojsku. Z powodu posiadania ogromnej floty samolotów, linia miała o wiele więcej wypadków i katastrof niż konkurencja, przez co reputacja przewoźnika była na bardzo niskim poziomie[5]. Po rozpadzie ZSRR, przewoźnik został przekształcony w otwartą spółkę akcyjną i rozpoczął radykalny proces transformacji, drastycznie zmniejszając swoją flotę, jednocześnie kupując samoloty z zachodu i nowsze modele samolotów krajowych. Aerofłot skupił się głównie na rynku międzynarodowym. Agencja ratingowa Skytrax przyznała liniom 4 gwiazdki, ale w 2022 przyznany status został zawieszony[8].
Pod koniec roku 2017 Aerofłot kontrolował około 40% rynku lotniczego w Rosji[9]. Narodowy przewoźnik jest właścicielem Rossiya Airlines (linii lotniczej z siedzibą w Sankt Petersburgu), Pobedy (rosyjskiego taniego przewoźnika), oraz posiada 51% udziałów Aurory (linii lotniczej ze wschodu Rosji). Aerofłot i jego spółki zależne mają w posiadaniu 359 samolotów na 31 grudnia 2019 r.[10] składających się głównie z Airbusów i Boeingów oraz modeli krajowych takich jak Sukhoi Superjet 100. Aerofłot posiadał również spółkę cargo o nazwie Aerofłot-Cargo, jednak później oddział połączył się z macierzystą linią lotniczą[11][12].
W kwietniu 2006 roku Aerofłot został członkiem sojuszu SkyTeam. Od marca 2020 roku Rząd Federacji Rosyjskiej jest właścicielem 51% Aerofłotu za pośrednictwem Federalnej Agencji Zarządzania Majątkiem Państwowym, a reszta akcji jest w wolnym obrocie[13].
1 maja 1922 – uruchomienie pierwszej linii zagranicznej Moskwa-Królewiec
9 lutego 1923 – oficjalna data utworzenia towarzystwa lotniczego
17 marca 1923 – utworzenie towarzystwa lotniczego Dobrolet („Добролет”)
15 lipca 1923 – uruchomienie pierwszej linii wewnętrznej Moskwa – Niżnyj Nowgorod
29 października 1930 – przekształcenie towarzystwa Dobrolet we Wszechzwiązkowe Towarzystwo Cywilnej Floty Powietrznej przy Radzie Pracy i Obrony (Всесоюзное объединение Гражданского воздушного флота при Совете Труда и Обороны – ВО ГВФ)
6 listopada 1931 – otwarcie w Moskwie na centralnym lotnisku im. M.W.Frunze pierwszego w kraju portu lotniczego
25 lutego 1932 – powołano Główny Zarząd Floty Powietrznej (Главное управление воздушного флота)
26 marca 1932 – przyjęcie nazwy Aerofłot
21 listopada 1932 – przejęcie przez Główny Zarząd Cywilnej Floty Powietrznej lotnictwa rolniczego
19 maja 1934 – powołanie 12 zarządów terytorialnych
19 lipca 1937 – powstał Zarząd Międzynarodowych Linii Powietrznych (Управление международных воздушных линий)
czerwiec 1941 – podporządkowanie cywilnej floty powietrznej Narodowemu Komisariatowi Obrony
30 stycznia 1943 – otwarcie regularnego połączenia ZSRR przez Krasnojarsk z USA
maj 1954 – podporządkowanie Głównego Zarządu Lotnictwa Cywilnego Radzie Ministrów ZSRR
1956 – wprowadzenie do eksploatacji na liniach wewnętrznych (Moskwa-Irkuck) i międzynarodowych (Moskwa-Praga) samolotu odrzutowego TU-104
1 czerwca 1960 – otwarcie portu przeznaczonego do obsługi międzynarodowego ruchu lotniczego Moskwa-Szeremietiewo
27 lipca 1964 – przekształcenie Głównego Zarządu Floty Powietrznej w Ministerstwo Lotnictwa Cywilnego ZSRR (Министерство гражданской авиации СССР)
31 grudnia 1965 – otwarcie w Moskwie miejskiego portu lotniczego
29 stycznia 1971 – zorganizowanie na bazie Zarządu Międzynarodowych Linii Lotniczych, Centralnego Zarządu Międzynarodowych Połączeń Lotniczych Aerofłotu (Центральное управление международных воздушных сообщений Аэрофлота – ЦУМВС), który stał się jedynym przewoźnikiem wykonującym rejsy międzynarodowe pod nazwą Radzieckie Linie Lotnicze Aerofłot („Аэрофлот – советские авиалинии”)
1989 – przystąpienie do Międzynarodowego Stowarzyszenia Przewoźników Powietrznych IATA
czerwiec 1991 – utworzenie zjednoczenia produkcyjno-handlowego Radzieckie Linie Lotnicze Aerofłot (Производственно-коммерческое объединение „Аэрофлот – советские авиалинии”)
1992 – podział linii po rozpadzie Związku Radzieckiego. Na bazie Aerofłotu powstało według różnych ocen od 300 do 500 przewoźników lokalnych i regionalnych. Nowe przedsiębiorstwa zwykle tworzone były na bazie samolotów stacjonujących w poszczególnych portach lotniczych kraju. Stąd też i nazwy tworzonych wtedy linii często odwoływały się do nazw lotnisk (np. Pulkovo Airlines od lotniska Pułkowo czy Domodedovo Airlines od lotniska Domodiedowo). Niektóre z nowych przedsiębiorstw liczyły nawet po jednym czy kilka samolotów. Obecnie (2007) liczba linii lotniczych w Rosji w wyniku systematycznej konsolidacji spadła do 182.
Po podziale przedsiębiorstwa znak handlowy Aerofłot pozostawiono przewoźnikowi realizującemu połączenia międzynarodowe, który zasadniczo ograniczony został do samolotów stacjonujących na moskiewskim lotnisku Szeremietiewo. Przez krótki okres tak okrojony Aerofłot pozostawał monopolistą na liniach zagranicznych, ale wkrótce i tu musiał on stawić czoła konkurencji.
28 lipca 1992 – przekształcenie w otwarte towarzystwo akcyjne Rosyjskie Międzynarodowe Linie Lotnicze Aerofłot (открытое акционерное общество „Аэрофлот – российские международные авиалинии”)
maj 1995 – wejście Aerofłotu w skład grupy finansowo-przemysłowej Rosyjskie Konsorcjum Lotnicze („Российский авиационный консорциум”)
luty 2002 – pierwszy otwarty turniej szachowy Aerofłot Open, uznawany za najsilniejszy tego typu turniej na świecie
kwiecień 2006 – Aerofłot jako pierwsze rosyjskie linie lotnicze dołączają do globalnego sojuszu przewoźników lotniczych (SkyTeam)
2009 – oficjalne wycofanie z użytku samolotów Tu-154, jednak naprawdę samoloty latały do lata 2011 roku
10 lipca 1985 roku. Katastrofa lotu Aerofłot 7425. Tupolew Tu-154B2 lecący z Karszy do Orenburga. Przyczyną katastrofy był błąd pilota, który postanowił zmniejszyć prędkość samolotu, co doprowadziło do przeciągnięcia i rozbicia samolotu. W katastrofie zginęło wówczas 200 osób.
14 września 2008 roku. Katastrofa lotu Aerofłot 821. Boeing 737-505 lecący z Moskwy do Permu, rozbił się podczas podejścia do lądowania. Załoga mylnie odczytywała wskazania aparatury. Samolot rozbił się niedaleko lotniska na skutek przeciągnięcia. Zginęło wówczas 88 osób.
USAF, Cable, HQ USAF to COMGENTHIRDAIRDIV, July 12, 1950, Top Secret, LOC., „Weapons of Mass Destruction”, DOI:10.1163/9789004346673.wmdo-02_029 [dostęp 2020-05-14].
Hunting (Charles) Patrick (Maule), (16 Dec. 1910–21 March 1993), Chairman of Hunting Group, 1962–74, „Who Was Who”, Oxford University Press, 2007, DOI:10.1093/ww/9780199540884.013.u173310 [dostęp 2020-05-14].