Loading AI tools
Amerikaans acteur (1888–1977) Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
Victor Francen (Tienen, 5 augustus 1888 - Aix-en-Provence, 18 november 1977) was een Frans acteur van Belgische afkomst.
Victor Francen | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Mary Marquet en Victor Francen op hun huwelijk in 1934 | ||||
Algemene informatie | ||||
Volledige naam | Victor Charles Sidonie Franssen | |||
Geboren | Tienen, 5 augustus 1888 | |||
Overleden | Aix-en-Provence, 18 november 1977 | |||
Land | Frankrijk | |||
Werk | ||||
Jaren actief | 1920 - 1966 | |||
Beroep | Acteur | |||
(en) IMDb-profiel | ||||
(en) IBDB-profiel | ||||
(mul) TMDb-profiel (en) AllMovie-profiel | ||||
|
Francen groeide op in de Vlaamse stad Tienen, niet ver van de Franse taalgrens, als de zoon van een politiecommissaris. Hij vond werk in de commerciële wereld. Daarna verhuisde hij naar Parijs waar hij toneellessen volgde. Vanaf 1920 verscheen hij op de planken in diverse Parijse zalen.
Zijn imponerende voorname verschijning, zijn theatrale, wat afstandelijke ernst en zijn hoogdravende, plechtige manier van spreken bestemden hem voor om grote heldhaftige figuren en gezaghebbende personages te spelen: legerofficier (7), dokter (4), wetenschapper of professor (3), universiteitsrector, leerkracht, diplomaat (2), ingenieur (2), advocaat, koning (2) en lakei van de koning, graaf, politie-inspecteur, hoofd spionagedienst, dirigent, violist, pianist en geestelijke.
Geholpen door zijn scherpe indringende blik, zijn glanzend zilverkleurig haar en zijn getrimd ringbaardje ging de rol van de rijpere en elegante verleider hem uitstekend af.
Francen deed aan het begin van de jaren twintig al wat filmervaring op. In 1931 debuteerde hij 'echt', meteen in de hoofdrol, in de sciencefiction film-rampenfilm La Fin du monde, Abel Gance's eerste geluidsfilm.
Francen was al een tijd de veertig voorbij wanneer hij, vanaf datzelfde jaar, met Gaby Morlay, een actrice met een speels en vrijgevochten imago, een van de meest succesrijke koppels van het Frans melodrama vormde. Samen waren ze te zien in zes films:
Dankzij zijn voorname voorkomen werd hij dikwijls gecast met veel jongere actrices op wie hij, ondanks hun leeftijdsverschil, verliefd werd of zij op hem:
Francen sloot zijn Franse carrière af met het heel vermeldenswaardige La Fin du jour (1939), een melodrama dat zich afspeelt in een tehuis voor oude en behoeftige acteurs. Hij gaf daarin pakkend gestalte aan een oudere gedesillusioneerde flutacteur, naast de 'monstres sacrés' Louis Jouvet en Michel Simon. In Hollywood kwam hij later regisseur Julien Duvivier opnieuw tegen voor diens tragikomedie Tales of Manhattan (1942).
In 1940 begaf Francen zich naar Hollywood waar Charles Boyer hem in het filmmilieu binnenloodste. Hij moest zich wel tevreden stellen met bijrollen.
Met veelfilmer Michael Curtiz draaide hij drie films waarvan het oorlogsdrama Passage to Marseille de bekendste was. Maar ook andere gevestigde Hollywoodregisseurs zoals Jean Negulesco, Delmer Daves, Charles Vidor, Mitchell Leisen en Robert Florey deden meermaals een beroep op zijn présence.
Naar het einde van zijn Hollywoodperiode toe en erna was Francen nog enkele keren te zien in hoofdzakelijk Franse films. Met soms grote tussenpozen verscheen hij op de bühne. In de jaren vijftig regisseerde hij ook enkele toneelstukken. Een zeldzame keer deed hij televisiewerk.
Francen was eerst gehuwd me Eleanor Kreutzer die hem een dochter schonk. Daarna was hij de levenspartner van actrice Renée Corciade. In 1934 trouwde hij voor de tweede keer met actrice Mary Marquet. Ook dit huwelijk was geen lang leven beschoren.
Francen overleed in 1977 op 89-jarige leeftijd.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.