Loading AI tools
Belgisch kunstschilderes (1901-1986) Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
Suzanne Van Damme (Gent, 22 september 1901 - Elsene, 11 januari 1986) was een Belgische kunstschilder en aquarelliste[1][2] van landschappen, portretten, stillevens en zeegezichten. Zij was gehuwd met de Italiaanse schilder, schrijver, dichter en keramist Bruno Capacci. Haar kunst evolueerde van postimpressionisme naar surrealisme tot abstracte kunst die gekenmerkt werd door ideogrammen.
Suzanne Van Damme | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
James Ensor "Peintres aux Prises" (1938) : met links Suzanne Van Damme en rechts James Ensor | ||||
Persoonsgegevens | ||||
Geboren | Gent, 22 september 1901 | |||
Overleden | Elsene, 11 januari 1986 | |||
Geboorteland | België | |||
Nationaliteit | Belg | |||
Beroep(en) | Kunstschilder | |||
Signatuur | ||||
RKD-profiel | ||||
|
Van Damme volgde haar opleiding aan de Koninklijke Academies voor Schone Kunsten van Gent en Brussel en in het vrije atelier L'Effort in Brussel. In de jaren 1920 schilderde zij realistische portretten, stillevens en landschappen, sommige met post-impressionistische inslag.
In de jaren '20 was ze actief In Oostende. Ze stond er in contact met James Ensor en haar werk werd door hem beïnvloed.[3] Sommige bronnen vermelden haar als leerlinge van James Ensor. Ze schilderde in 1925 zijn portret.[4] Ensor maakte op zijn beurt een dubbelportret van haar en van zichzelf in 1938.[5]
Zij had reeds op jonge leeftijd succes, waarvan tentoonstellingen in Galerie Manteau (Brussel) in 1931 en Galerie Georges Giroux in 1933 een voorbeeld zijn.
Begin jaren '30 verhuisde Van Damme naar Parijs, waar ze in het café "Le Dôme" de vijf jaar jongere Italiaanse dichter en schilder Bruno Capacci ontmoette met wie ze trouwde.[6] Ze gingen in Parijs wonen[7], later ook in het Zuiden van Frankrijk.[8][9] Haar carrière verliep zeer succesvol. In de jaren '30 volgden belangrijke tentoonstellingen elkaar op.
Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog in 1939 gingen ze in België wonen, ze zouden daar tot het einde van de oorlog blijven. In die periode kwam het echtpaar in contact met Belgische en Franse surrealistische schrijvers. Ze raakten in Parijs bevriend met André Breton, Paul Éluard en Jean Cocteau en in Brussel met Marcel Lecomte, Paul Colinet, Louis Scutenaire en Irène Hamoir. Van Damme ging nu in de surrealistische stijl werken, met silhouetten van vrouwen en van monsters in een verfijnde stijl.[4][10] Paul Colinet zou later de titels van haar surrealistische werken verzinnen, net zoals hij dat ook voor Magritte heeft gedaan.[11][12]
Na de oorlog ging het echtpaar opnieuw in Parijs en nadien in Florence wonen, in 1950 bouwden ze een huis met uitzicht op de omliggende heuvels van Fiesole.
Op uitnodiging van André Breton konden beide echtgenoten deelnemen aan "l'Exposition Internationale du Surréalisme" in de Galerie Maeght in Parijs[13][14] in 1947. Dit zorgde voor haar doorbraak. Ze exposeerde er samen met beroemde tijdgenoten zoals Marcel Duchamp, Max Ernst, Alberto Giacometti, Joan Miro, Man Ray en vele anderen.[13] Haar tekeningen en schilderijen toonden vrouwelijke figuren in een dromerige sfeer. Exposities zoals de Biënnales van Venetië en São Paulo en de Wereldtentoonstelling 1958 in Brussel volgden. In 1956 volgde nationale erkenning met haar benoeming tot Ridder in de Kroonorde.[15]
In de jaren '60 ging ze als autodidact in samenwerking met haar echtgenoot kunstwerken in keramiek maken. Daarnaast maakte ze ook abstracte werken met "gemengde technieken".[11] Men sprak van "abstract sculptural compositions".[4] In die periode werd zij dikwijls gevraagd voor exposities in de Verenigde Staten en in 1962 ook in het Belgisch paviljoen op de Biënnale van Venetië.
Haar kunst evolueerde later naar een ander soort figuratieve abstracte kunst die bestond uit ideogrammen, tekens en symbolen in een persoonlijke taal, opgebouwd uit een collage van mini-schilderijtjes.[11] Het lijken cryptogrammen, dikwijls geschilderd in overheersend beige, bruine en zwarte tinten, maar soms ook opvallend veelkleurig.[4] Deze stijl zou typerend blijven voor de rest van haar carrière tot in de jaren '80.
In de loop van 1970 keerde het echtpaar definitief terug naar België en gaat in Brussel wonen. Van Damme bleef actief in haar cryptische stijl en nam deel aan diverse exposities in België en het buitenland.
Van Damme overleed in 1986 in Elsene. Haar echtgenoot overleefde haar gedurende 10 jaar.
Group 2 Gallery in Brussel bracht hulde aan de kunstenares in 1990, 1992 en 2010 met overzichtstentoonstellingen, daarnaast nam ze haar werken op in talloze collectieve tentoonstellingen.[5] Deze galerij bewaart de archieven en persberichten van en over Van Damme, een schenking van haar echtgenoot.[16]
In 1990-2000 waren er drie werken van Van Damme te zien in de museale tentoonstelling "Elck zijn waerom", vrouwelijke kunstenaars in België en Nederland 1500-1950 in de Koninklijke Musea te Antwerpen en het Museum te Arnhem
In 2015 waren er vijf schilderijen van haar te zien bij Sotheby's New York Gallery in de tentoonstelling "Cherchez la Femme".[17] Haar werk was er te zien in gezelschap van andere vrouwelijke surrealisten zoals Frida Kahlo, Leonor Fini, Meret Oppenheim, Leonora Carrington en Dorothea Tanning.[17]
Van 31 maart tot 10 september 2023 liep er een tentoonstelling "Surréalisme au féminin?" over vrouwelijke surrealistische kunstenaars in het Museum van Montmartre te Parijs. Niet minder dan 150 verschillende werken van 50 vrouwelijke kunstenaars werden er tentoongesteld, waaronder 2 doeken van Suzanne Van Damme en enkele werken van Jane Graverol en van Rachel Baes.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.