Sigismund II August (Krakau, 1 augustus 1520 – Knyszyn, 7 juni 1572), uit het Huis Jagiello, was van 1548 tot 1572 koning van Polen en grootvorst van Litouwen.
Sigismund II August | ||
---|---|---|
1520-1572 | ||
![]() | ||
Koning van Polen | ||
Periode | 1548-1572 | |
Voorganger | Sigismund I | |
Opvolger | Hendrik | |
Grootvorst van Litouwen | ||
Periode | 1548-1572 | |
Voorganger | Sigismund II | |
Opvolger | Hendrik | |
Vader | Sigismund de Oude | |
Moeder | Bona Sforza | |
Dynastie | Jagiello |
Hij was de zoon van Sigismund de Oude en Bona Sforza, een dochter van Gian Galeazzo Sforza. In 1530 werd hij - door de adel met tegenzin geaccepteerd - gekroond en mederegent van zijn vader. Hij werd 1544 grootvorst van Litouwen en volgde in 1548 zijn vader op in Polen.
Tot ongenoegen van de adel trouwde hij, nadat zijn eerste vrouw Elisabeth van Oostenrijk al in 1545 kinderloos gestorven was, in 1547 met Barbara Radziwiłł uit het magnatengeslacht Radziwiłł. De adel vreesde een vergrote invloed van dit geslacht op de politiek en probeerde het huwelijk te doen ontbinden. Barbara stierf in 1551 echter kinderloos. In 1553 trouwde hij opnieuw, met Catharina van Oostenrijk, een zuster van Elisabeth, maar ook dit huwelijk bleef kinderloos.
Sigismund August verwierf met de Unie van Wilno in 1561 Lijfland en het leenheerschap over Koerland. De Lijflandse Oorlog met Rusland deed Sigismund besluiten, teneinde zijn macht te versterken, al zijn landen onder de Poolse kroon te verenigen. Dit geschiedde in 1569 met de Unie van Lublin, die Polen en het Groothertogdom Litouwen verenigde in het Pools-Litouwse Gemenebest. Hijzelf werd hiervan het hoofd. Dit was dan ook zijn grootste politieke succes. Hij stierf in 1572 kinderloos, waarna de Franse prins Hendrik van Valois tot koning werd gekozen.
Sigismund was gehuwd geweest met:
- Elisabeth van Oostenrijk (1526-1545)
- Barbara Radziwiłł, (1520-1551)
- Catharina van Oostenrijk (1533-1572), de zuster van zijn eerste echtgenote Elisabeth.
Hij liet een rijkelijke kunstverzameling na, waaronder honderden wandtapijten. Ze zijn grotendeels nog steeds in de Wawelburcht aan te treffen. Sigismund had er niet minder dan 156 besteld bij de Brusselse wevers.[1] Verschillende reeksen kunnen worden toegeschreven aan Michiel Coxcie.