Loading AI tools
Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
De term Nieuwe Zijderoute verwijst naar een ontwikkelingsstrategie van de Chinese overheid, gericht op verbinding en samenwerking tussen landen in Afrika-Eurazië[1]. De formele Engelse benaming van het initiatief was aanvankelijk One Belt, One Road (vereenvoudigd Chinees: 一带一路; traditioneel Chinees: 一帶一路; pinyin: Yīdài yīlù; Nederlands: Eén Gordel, Eén Weg), maar medio 2016 werd dit gewijzigd naar Belt and Road Initiative (Gordel- en Weginitiatief). Met deze naamswijziging werd benadrukt dat het initiatief zich niet beperkt tot een enkele transportroute. De naam van de Nieuwe Zijderoute is afgeleid van de historische Zijderoute; een netwerk van karavaanroutes dat vanaf de oudheid tot in de late middeleeuwen in gebruik was. Deze route was op zijn hoogtijd een van belangrijkste handelsroute wereldwijd en heeft enorme politieke, economische en culturele invloed gehad.
De Nieuwe Zijderoute bestaat enerzijds uit een netwerk voor wegvervoer en spoorvervoer, en anderzijds uit de zogenoemde Maritieme Zijderoute voor scheepvaart. De route beperkt zich niet alleen tot de ontwikkeling van verkeersinfrastructuur, maar ziet ook op grootschalige ontwikkeling van elektriciteitscentrale.
Deze ontwikkelingsstrategie sluit aan China's strategie om zijn positie als Hegemonie te versterken, een handelsnetwerk te scheppen waarbij zij de centrale positie inneemt en is een uitoefening van het lands "Soft power"[2]. De realisatie van de Nieuwe Zijderoute leidt mogelijk tot geopolitieke verschuivingen, doordat China hiermee zijn invloedssfeer uitbreidt.
De Nieuwe Zijderoute werd in september en oktober 2013 bekendgemaakt door president Xi Jinping. De Maritieme Zijderoute werd een maand later bekend gemaakt bij een staatsbezoek van Xi Jinping aan Indonesië[3]. In 2017 volgde de uiting van interesse in een potentiële nieuwe handelsroute die China met Europa verbind via de Noordelijke IJszee[4]. Volgens verscheidene schattingen is de Nieuwe Zijderoute een van de grootste infrastructurele projecten in de geschiedenis. Er zijn 68 landen betrokken bij het project, die in 2017 samen ongeveer 65% van de wereldbevolking en 40% van het mondiale bruto binnenlands product omvatten.
China werd na hun eigen zeggen in 2012 geconfronteerd me drie grote problemen[5]:
De Nieuwe Zijderoute biedt China oplossingen voor deze problemen. De doeleinden van de Nieuwe Zijderoute zijn om de infrastructurele verbindingen binnen Afrika-Eurazie te verbeteren, duurzame samenwerkingen te creëren en om de algemene ontwikkeling van deelnemende landen te bevorderen[6]. Door de infrastructurele verbindingen binnen Afrika-Eurazie te verbeteren zullen nieuwe kansen ontstaan voor handel. Hiervoor is nodig dat ten eerste nieuwe wegen, spoorwegen en havens worden gebouwd en dat ten tweede handelsbarrières worden opgeheven[7]. De Nieuwe Zijderoute is een mogelijkheid voor China, die als een van de grootse industriële landen wereldwijd wordt gezien, om zijn afzetmarkt uit te breiden. China's buren hebben net zoals het land de afgelopen 30 jaar grote economische vooruitgang geboekt met als gevolg de opkomst van een nieuwe klasse die zich de goederen afkomstig uit China kan permitteren[8]. Uit cijfers blijkt dat de hoeveelheid handel tussen deze twee groepen ook aan het toenemen is[9].
Buitenom de economische kansen die de aanleg van de Nieuwe Zijderoute biedt, zal ook door de ontwikkeling van duurzame samenwerking terrorisme, drugshandel en grensoverschrijdende georganiseerde misdaad beter te bestrijden zijn wat voor stabiliteit in de regio zal leiden[10].
De China Development Bank financiert het overgrote deel van de nieuwe zijderoute[11]. Het is verwacht dat deze bank per jaar meer dan 40 miljard euro zal investeren. Verdere financierders zijn de Silk Road Fund, de Asian Infrastructure Investment Bank, lokale en regionale banken, overheden particuliere investeerders.
De Asian Infrastructure Investment Bank is opgericht in 2016 opgericht en heeft inmiddels meer dan 102 leden[12]. De doelstellingen van de bank zijn het investeren in duurzame infrastructuur in Azië om zo mensen, markten en diensten samen te brengen en een betere toekomst te bouwen[13]. De creatie van deze bank vond plaats redelijk tegelijkertijd met de aankondiging Nieuwe Zijderoute, en desondanks dat ze overlap op veel gebieden vertonen moeten ze niet verward worden.[14]
Het initiatief is vooral gericht op Azië en Europa, hoewel ook Oceanië en Oost-Afrika in het invloedsgebied gesitueerd zijn. De verwachte totale investering bedraagt tussen de 4 biljoen en 8 biljoen Amerikaanse dollar.[15] De Nieuwe Zijderoute kan geografisch worden onderverdeeld in 6 corridors, alsmede de Maritieme Zijderoute:
Sedert 1980 is in de geïndustrialiseerde wereld sprake van een uitgesproken onderinvestering in transportinfrastructuur. En in de meeste Aziatische en Oost-Europese landen heerste een neoliberaal kortetermijnbeleid, gericht op een exporteconomie. Dit heeft China in staat gesteld om in alle rust een superioriteit te ontwikkelen in civiele werken en moderne transporttechnologie te land, onder meer in hogesnelheidstreinen.[16] China staat nu wereldwijd aan de top inzake investeringen in infrastructuurwerken. Deze beleidskeuze is al langer een topprioriteit voor de Chinese regering.[17] Voor de zijderoute noemt China enkele spectaculaire resultaten: zo werd in Oezbekistan een spoortunnel gegraven, die de reis vanuit de provincie Andizan naar Tasjkent terugbrengt van een meerdaagse trek door bergpassen tot een treinreis van twee uur. In Kenia werd de vitale verbinding Mombassa-Nairobi van ruim tien uur in 2017 gehalveerd, dankzij de nieuwe spoorlijn.[18]
Onder meer in Maleisië doken verslagen op van corruptie bij de financiering van projecten, waarbij toenmalig premier Najib Razak en het overheidsbedrijf 1Malaysia Development Berhad (“1MDB”) waren betrokken. Te hoog geprijsde aanbestedingen zouden aan Chinese partners zijn toegekend, waarop China bij het staatsbedrijf de tekorten opvulde, die waren ontstaan als gevolg van corruptie. De Nieuwe Zijderoute wordt verder bekritiseerd dat veel van de geplande projecten niet goed te controleren zijn. Er zijn grote zorgen vanuit de internationale gemeenschap over het woongebied van minderheden die dreigen te worden aangetast door de aanleg van de Nieuwe Zijderoute. In veel deelnemende landen zijn ten aanleiding hiervan protesten uitgebroken[19].
China ondervindt veel kritiek over de leningen die het land uitgeeft. Veel landen die deze leningen aanvragen hebben regeringen die leningen en hun bijkomende rentes niet kunnen betalen wat tot spanningen en politieke instabiliteit leidt[20]. Deze landen krijgen toch de benodigde leningen en China stuit op kritiek over hoe ze problemen met het betalingen van leningen oplossen. Zo investeerde de regering van Sri Lanka in de periode 2009-2015, met Chinese financiële hulp, in de aanleg van onder meer de Hambantota-haven, die niet rendabel bleek. Uit geldnood zag de regering zich in 2017 gedwongen de haven voor 99 jaar in huur te geven aan China. Critici spreken in dat verband van een “leningenvalkuil” (“debt trap”), wat door China wordt ontkend, en gewagen zelfs van een “nieuw kolonialisme”. China heeft ten aanleiding hiervan zijn beleid aangepast en is soepeler geworden in de terugbetalingen van leningen[21].
De Nieuwe Zijderoute heeft wereldwijd geleid tot veel milieu zorgen. Buitenom de aanleg van nieuwe routes wordt er namelijk ook flink geïnvesteerd in het opwekken van energie. Ruim 30% van de projecten van de nieuwe zijderoutes zien op de bouw van kolencentrales en waterkrachtcentrales[22] Het opwekken van energie via kolencentrales leidt tot de uitstoot van veel broeikasgas en waterkrachtcentrales hebben invloed op de natuur, aangezien een dam de stroom van een rivier beïnvloed [23]. Milieueconomen wijzen er verder op dat de doelstellingen van het Akkoord van Parijs niet kunnen gehaald worden wanneer de meer dan 70 partnerlanden van China een groeimodel gaan volgen, gebaseerd op fossiele brandstoffen[24]. China bouwt weliswaar in eigen land zijn steenkoolcentrales af, maar de Chinese mijnbouwbedrijven investeerden nog in 2018 massaal in 25 partnerlanden. Een bijkomend probleem is dat veel landen, die veel minder ontwikkeld zijn dan China, hun uitstoot enorm zien zullen toenemen om doelen omtrent de Nieuwe Zijderoute te behalen[24]. Deze landen hebben niet de middelen om deze projecten op een duurzame manier te realiseren.
Voor deze milieuproblemen zijn er enkele oplossingen. Een hiervoor is de DBAR oftewel de Digital Belt and Road programma. Dit programma monitort de natuur en stelt verzamelde informatie beschikbaar wat gebruikt kan worden om bij het vormgeven van beleid die zit op bijvoorbeeld het beheren van de watervoorzieningen, het duurzaam verbouwen van het land en de bescherming van de natuur[25]. Een ander ligt in de financiering van het project. Banken die leningen geven voor de aanleg van de Nieuwe Zijderoute zullen samen met overheden ervoor moeten gaan zorgen dat projecten duurzaam zijn door te investeren in ondernemingen die duurzaam werken en een duurzaam beleid te ontwikkelen.[26]
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.