![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Caoguia2006.jpg/640px-Caoguia2006.jpg&w=640&q=50)
Слепило
From Wikipedia, the free encyclopedia
Слепило (оштетување на видот, губиток на видот) е здравствено нарушување што се рефлектира во делумна или целосна неможност за визуелна перцепција во мерка што не се решава со употреба на вообичаени средства, како што се очилата. Некои извори, исто така, вклучуваат луѓе со намалена способност за вид, бидејќи тие немаат пристап до очила или контактни леќи. Терминот слепост/слепило се користи за целосна или речиси целосна загуба на видот.Оштетувањето на видот може да доведе до проблеми во нормалните секојдневни активности како што се возење, читање, дружење, пешачење и други.Слепило/слепост се јавува како резултат на физиолошки или невролошки пореметувања, повреди, итн. Слепилото/слепоста може да биде предизвикано од наследни фактори, повреди или болести. Постојат различни скали кои ја опишуваат сериозноста на ова нарушување и дефинираат слепило/слепост.
![]() | Оваа статија можеби бара дополнително внимание за да ги исполни стандардите за квалитет на Википедија. Ве молиме подобрете ја оваа статија ако можете. |
![]() | Оваа статија или заглавие има потреба од викифицирање за да ги исполни стандардите за квалитет на Википедија. Ве молиме помогнете во подобрувањето на оваа статија со соодветни внатрешни врски. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Caoguia2006.jpg/640px-Caoguia2006.jpg)
Рефрактивните грешки вклучуваат кратковидост, далекост, пресбиопија и астигматизам. Пердето е најчеста причина за слепило. Други болести кои можат да предизвикаат проблеми со видот се макуларна дегенерација поврзана со возраста, дијабетична ретинопатија, заматеност на рожницата, детско слепило и бројни инфекции. Визуелното оштетување (оштетувањето на видот), исто така, може да биде предизвикано, меѓу другото, од проблеми со мозокот поради мозочен удар, предвремено породување или траума. Овие случаи се познати како кортикални нарушувања на видот. Испробувањето на можните проблеми со видот кај децата може да доведе до подобрѕвање со видот во иднина и да придонесе за образовни постигнувања. Тестот за возрасни без симптоми има непредвидливи исходи. Дијагнозата се утврдува со офталмолошки преглед.
Светската здравствена организација (WHO) проценува дека 80% оштетување на видот може да се спречи или да се третира (лечи). Ова вклучува перде, речно слепило и трахеални инфекции, глауком, дијабетична ретинопатија, некоректни рефрактивни грешки и некои случаи на детско слепило. Многу луѓе со значителни нарушувања на видот може да имаат корист од визуелната рехабилитација, промените во животната средина и помошни уреди.
Во 2015 година имаше повеќе од 940 милиони луѓе со одреден степен на губење на видот. Од нив, 246 милиони имале лоша визија, а 39 милиони биле слепи. Повеќето луѓе со лоша визија живеат во земјите во развој и имаат повеќе од 50 години. Процентот на луѓе со намален вид се намалува од 1990-тите. Визуелните оштетувања предизвикуваат значителни економски трошоци, директно поради трошоците за лекување и индиректно поради намалената работна способност.
Постојат различни скали кои ја опишуваат тежината на губење на видот и дефинирањето на слепило. Целосното слепило е целосно губење на чувството на облик и светлина, и клинички е снимено како BPS, што е кратенка за "без светлост". Суспензијата често се користи за опишување на сериозно оштетување на видот со некои остатоци (остаток) на видот. Луѓето кои имаат само чувство на светлина, всушност имаат само толку визија што можат да разликуваат светлина од темнината. Лице кое има проекција на светлина може да го препознае груб правец од каде доаѓа светлината.
Треба да се има предвид дека слепите лица со неоштетени очи сè уште можат да регистрираат светлина без визуелни слики, што им овозможува да одржуваат циркаден ритам, т.е. 24-часовен циклус ден / ноќ. Имено, светлосниот сигнал се пренесува со ретиноипоталамунски пат, а оштетувањето на дел од визуелната патека зад ретиноипоталамичката патека не претставува пречка за невидливото чувство на светлина.