издание во 2016 година на велосипедската трка Милано-Сан Ремо From Wikipedia, the free encyclopedia
Милано-Санремо 2016 — 107. издание на велосипедскиот класик Милано-Санремо, кој се одржал на 19 март 2016 година. Претставувала четврта трка во сезоната на Светската турнеја, а прва еднодневна трка.[1]
| |||
![]() | |||
Детали за трката | |||
Издание | 107. Милано-Санремо | ||
Натпреварување | Светска турнеја на UCI 2016 1.UWT | ||
Датум | 19 март 2016 | ||
Растојание | 293 км | ||
Држава | ![]() | ||
Поаѓалиште | Милано | ||
Одредиште | Санремо | ||
Екипи | 25 | ||
Возачи на почеток | 199 | ||
Возачи на крај | 180 | ||
Просечна брзина | 42,387 км/ч | ||
Добитници на наградите | |||
Победник | ![]() ![]() | ||
Второпласиран | ![]() ![]() | ||
Третопласиран | ![]() ![]() | ||
◀2015 | 2017▶ | ||
![]() | Документација ![]() |
Трката била освоена од Арно Демар во спринтерска завршница, пред Бен Свифт (Тим Скај) и Јирген Рулантс (Лото-Судал). Завршницата била попречена од падот на Фернандо Гавирија (Етикс-Квик Степ), предизвикувајќи неколку возачи да кочат за да го избегнат, со што не биле во можност да спринтаат. Лизгањето на земјиште на патот предизвикало трката да биде пренасочена во должина од 9 километри.
Рутата била поставена на 291 километар. Генерално се сметала дека е погодна за спринтерите, трката почнувала од Милано до традиционалното одредиште во Санремо. Завршниот дел на трката ги вклучувал искачувањата на Чипреса и Поџо, кои обично биле одлучувачки за исходите на трката. На рутата, возачите го имале и 35-километарското искачување Пасо дело Турчино, иако не било сметано за клучна точка на трката. По Турчино, рутата се движела долж брегот од Џенова до завршницата во Санремо. На помалку од 50 километри пред целта, започнувал првиот од крајбрежните искачувања, Капо Меле, Капо Черво и Капо Берта, пред последните две искачувања до целта.[2]
Лизгањето на земјиште утрината пред трката на 130. километар предизвикал рутата на трката да биде малку изменета, со што возачите имале пренасочување.[3]
Бидејќи Милано-Санремо е дел од Светската турнеја, сите 18 UCI World Tour екипи биле автоматски поканет и се обврзани да учествуваат,[4] а на седум професионални континентални екипи им биле доделени специјални покани, со што вкупно 200 возачи учествувале на трката.[5][6] Бидејќи Морено Хофланд (Лото НЛ-Џамбо) не ја започнал трката поради болест, 199 возачи биле на стартот на трката.[7]
Екипи во Светска турнеја на UCI
Професионални континентални екипи
Бранителот на титулата, Џон Дегенколб, го пропуштил Милано-Санремо по здобиените повреди на тренинг во почетокот на сезоната.[8][9] Во негово отсуство, победникот од 2014 година, Александер Кристоф (Катјуша) бил сметан за главен фаворит за победа.[10] Фабијан Канчелара (Трек-Сегафредо) бил високо оценет дека на неговото последно појавување на трката ќе има добар резултат, како поранешен победник и со силната форма, победувајќи на Страде Бјанке претходно во сезоната.[11] Светскиот првак Петер Саган (Тинкоф) исто така бил сметан за фаворит, покажувајќи добра форма, иако сè уште немал победа во 2016 година.[10] Го носел бројот еден во отсуство на Дегенколб.[2]
Двајца возачи дошле со големи успеси на Милано-Санремо, Мајкл Метјус (Орика-БајкЕксчејнџ), кој освоил две етапи на Париз-Ница само една недела претходно, додека Грег ван Авермат (Ванти-Груп Гобер) го освоил генералниот пласман на Тирено-Адријатико. Други фаворити биле Алехандро Валверде (Мовистар Тим), Николо Бонифацио (Трек-Сегафредо), Бен Свифт, Герајнт Томас и Михал Квјатковски (сите Тим Скај),[10] Насер Бухани (Кофидис), Здењек Штибар (Етикс-Квик Степ), Саша Модоло (Лампре-Мерида), Тони Галопен (Лото-Судал), Арно Демар (ФДЖ), Едвалд Боасон Хаген (Тим Дименжн Дата) и Сајмон Кларк (Канондејл-Драпак). Победникот од 2009 година Марк Кевендиш (Тим Дименжн Дата) бил исто така сметан за можен победник.[2] Во меѓувреме, Астана го именувала Винченцо Нибали за нивен водач на трката, возејќи по десетти пат во неговата кариера.[12] Друг возач бил сметан за можен фаворит, Том Димулен (Џајант-Алпецин), но бил спречен на трката поради грип.[13] Германскиот спринтер Андре Грајпел (Лото-Судал) ја пропуштил трката откако скршил три ребра на Волта ао Алгарве.[14]
Со сонце и топло време, трката започнала во Милано. Бегството се одвоило на 14. километар, вклучувајќи ги Гедиминас Багдонас (Аг2р-Ла Мондијал), Сергеј Твецов (Андрони Џокатоли-Сидермек), Мирко Маестри (Бардијани-ЦСФ), Јан Барта (Бора-Аргон 18), Адријан Курек (ЦЦЦ-Спранди-Полковице), Рогер Клуге (ИАМ Сајклинг), Матео Боно (Лампре-Мерида), Самуеле Конти ({{{име на тимот-2016}}}), Мартен Тјалинги (Лото НЛ-Џамбо), Андреја Перон (Тим Ново Нордиск) и Марко Коледан (Трек-Сегафредо). Групата имал максимално водство од главната група од 10:35 минути. Потоа, Тинкоф и Орика-БајкЕксчејнџ започнале со посилно темпо и водството било намалено на пет минути на врвот на Турчино.
Како водечката група пристигнала на првото крајбрежно искачување Капо Меле, разликата изнесувала 2:18 минути. Во меѓувреме, првите падови се случиле во групата, со Жилиен Вермот (Етикс-Квик Степ) и Федерико Ѕурло (Лампре-Мерида) како први жртви. На Капо Берта, водството на групата напред било околу минута, додека Марко Халер (Катјуша) паднал на следниот спуст, со што се вратил во главната група. Друг пад се случил малку подоцна. Мајкл Метјус и Питер Кенох (Тим Скај) биле најпознатите возачи кои паднале, но успеал да се вратат во групата.
Бегството било достигнувато на 25 километри пред крајот. На искачувањето Чипреса, Џовани Висконти (Мовистар Тим) и Ијан Станард (Тим Скај) нападнале, а им се приклучиле Даниел Ос (Ванти-Груп Гобер), Матео Монтагути (Аг2р-Ла Мондијал) и Фабио Сабатини (Етикс-Квик Степ) на спустот. Арно Демар паднал на искачувањето, но успеал повторно да се врати назад. Катјуша го поставувала темпото на последното искачување, но Михал Квјатковски се одвоил на 6 километри од завршницата. Винченцо Нибали го следел на спустот и групата од фаворити ги достигнала пред целта, откако Фабијан Канчелара извел напад, но бил следен од Матео Трентин (Етикс-Квик Степ). На 1 километар пред крајот, Едвалд Боасон Хаген го започнал последниот напад, но не успеал и кон целта се упатила целата група. Кратко пред целта, допир на трката довел до пад на Фернандо Гавирија (Етикс-Квик Степ), што предизвикало неколку возачи да прикочат и да не учествуваат во завршниот спринт, меѓу кои и Петер Саган. Во масовниот спринт, Арно Демар излегол најдобар и го освоил својот прв велосипедски монумент, пред Бен Свифт и Јирген Рулантс (Лото-Судал). Демар бил првиот Французин кој го освоил Милано-Санремо од 1995 година.[15]
Место | Возач | Екипа | Време |
---|---|---|---|
1 | ![]() |
ФДЖ | 6ч 54' 45" |
2 | ![]() |
Тим Скај | и.в. |
3 | ![]() |
Лото-Судал | и.в. |
4 | ![]() |
Кофидис | и.в. |
5 | ![]() |
Ванти-Груп Гобер | и.в. |
6 | ![]() |
Катјуша | и.в. |
7 | ![]() |
ИАМ Сајклинг | и.в. |
8 | ![]() |
{{{име на тимот-2016}}} | и.в. |
9 | ![]() |
Бардијани-ЦСФ | и.в. |
10 | ![]() |
Етикс-Квик Степ | и.в. |
Извор: ProCyclingStats |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.