Историја на холандскиот јазик
From Wikipedia, the free encyclopedia
Холандскиот јазик е индоевропски, германски јазик кој главно се зборува во Холандија, Фландрија и Суринам. Тесно е поврзан со другите западногермански јазици: англиски, фризиски, германски, долногермански, луксембуршки, јидски и африканс.
Ран предок на холнадскиот јазик е старонискиот франконски јазик, збирка на истевонски дијалекти кои се појавиле после 500 година по новата ера како резултат на дијалектното диференцирање во рамките на западногерманската група. Ова делумно се должи на два настани: ингвеонските гласовни промени околу Северното Море и горногерманските гласовни промени во јужна Германија, Швајцарија и Австрија, кои се прошириле во Западна Европа во спротивна насока и во ослабена форма. Старонискиот франконски јазик од 800 година наваму, заедно со крајбрежниот ингвеонски крајбрежен дијалект, се нарекува и старохоландски јазик, кој подоцна се развива во дијалектите на среднохоландскиот јазик од 1150 година наваму.
Од 1550 година, се развива новохоландскиот јазик како резултат на желбата за соединување и стандардизација на овие дијалекти. Овој јазик најпрво бил под силно влијание од фламанскиот и брабантскиот дијалект, а подоцна и од таканаречениот дијалект холандс. Покрај тоа, лимбуршкиот играл улога, а во помала мера и североисточните дијалекти, односно долносаксонскиот јазик. Говорниот и пишаниот јазик постепено се раздалечуваат. Во 17 век се создал и пишан јазик што во денешно време изгледа цврсто и вештачко, главно поради силното влијание од речникот на францускиот јазик и граматиката на латинскиот. Обратен развој се случува од крајот на 19 век, кога говорниот и пишаниот јазик повторно се приближени еден кон друг преку современиот холандски јазик.