![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ac/Oceanic_basin_mk.svg/langmk-640px-Oceanic_basin_mk.svg.png&w=640&q=50)
Абисална рамнина
From Wikipedia, the free encyclopedia
Абисална рамнина — рамнина на длабокото океанско дно, која обично се наоѓа на длабочина од 3.000 до 6.000 метри. Општо лежејќи помеѓу подножјето на континенталниот праг и средноокеанскиот гребен, овие рамнини покриваат повеќе од 50% од површината на Земјата.[1][2] Тие се меѓу најрамните, најмазни и најмалку истражени региони на Земјата.[3] Абисалните рамнини се клучни геолошки елементи на подводните котлини (другите елементи се издигнат средноокеански гребен и околни абисалниридови).
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ac/Oceanic_basin_mk.svg/640px-Oceanic_basin_mk.svg.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/00/Oceanic_divisions_mk.svg/640px-Oceanic_divisions_mk.svg.png)
Создавањето на абусалната рамнина е резултат на ширењето на морското дно (тектоника на плочите) и топењето на долната океанска кора. Магмата се издигнува од над астеносферата (слој на горната обвивка, и како што овој базалтен материјал стигнува до површината на сртовите на средината на океанот, формира нова океанска кора, која постојано се влече настрана со ширење на морското дно. Абисалните рамнини се резултат на прекривањето на првично нерамна површина на океанската кора со ситнозрнести седименти, главно глина и тиња. Голем дел од овој талог се депонира од заматените струи кои се канализирани од континенталните рабови по подморските кањони во подлабока вода. Остатокот е составен главно од пелагиски седименти. Металните јазли се вообичаени во некои области на рамнините, со различни концентрации на метали, вклучувајќи манган, железо, никел, кобалт и бакар. Има и количества на јаглерод, азот, фосфор и силициум, поради материјалот што се спушта и се распаѓа.
Се верува дека делумно поради нивната огромна големина, подводните рамнини се главни резервоари на биолошката разновидност. Тие, исто така, имаат значително влијание врз јаглеродниот циклус во океаните, растворањето на калциум карбонатот и концентрациите на CO2 во атмосферата во временски размери од сто до илјада години. Структурата на абисалните екосистеми е под силно влијание на стапката на проток на храна до морското дно и составот на материјалот што се таложи. Факторите како што се климатските промени, риболовните практики и оплодувањето на океаните имаат значителен ефект врз моделите на примарното производство во фотичната зона.[1][4] Животните апсорбираат растворен кислород од водите сиромашни со кислород. Многу растворен кислород во абисалните рамнини доаѓа од поларните региони кои се стопиле одамна. Поради недостигот на кислород, абисалните рамнини се непријатни за организми кои би цветале во водите збогатени со кислород горе. Длабокоморските корални гребени главно се наоѓаат на длабочини од 3.000 метри и подлабоко во абисалните и хадалските зони.
Абисалните рамнини не биле препознаени како посебни физиографски одлики на морското дно до доцните 1940-ти и, до неодамна, ниту една не била проучувана на систематска основа. Тие се слабо зачувани во седиментната евиденција, бидејќи тие имаат тенденција да се трошат со процесот на подвлекување. Поради темнината и притисокот на водата што може да достигне околу 75 пати повеќе од атмосферскиот притисок (76 мегапаскали), абисалните рамнини не се добро истражени.