From Wikipedia, the free encyclopedia
Նոր կին, ռուս հեղափոխական և կանանց հարցերով բոլշևիզմի հանրահայտ տեսաբան Ալեքսանդրա Կոլոնտայի կոնցեպտը, որը 1913 թվականին տպագրվել է համանուն հոդվածի մեջ։ Այն ավելի ուշ՝ 1919 թվականին տպագրվել է «Նոր բարոյականություն և բանվորական դասակարգ» ժողովածուում։ Համարվում է 20-րդ դարի սկզբի սոցիալիստական և ֆեմինիստական մտքի կարևոր դրսևորումներից մեկը[1]։ Հոդվածում Կոլոնտայը գրում է Գերհարդ Հաուպտմանի, Թոմաս Մանի, Գրետա Մեյզել Հեսի, Տատյանա Շչեպկինա-Կուպերնիկի գեղարվեստական ոճի վերաբերյալ։ Կոլոնտայի մոտ գաղափարի հիմքերը գալիս են նրանից, որ կնոջն իրավահավասար համարելը չի նշանակում նրան իրավահավասար դարձնել։ Ըստ Կոլոնտայի՝ քաղաքական և տնտեսական բարեփոխումների իրականացումից զատ, առկա է սեռերի միջև հարաբերությունների վերանայման անհրաժեշտություն։ Կոլոնտայը կարծում էր, որ կապիտալիզմը և Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը եղել են անհրաժեշտ պայմաններ՝ ամբողջ աշխարհում նոր կնոջ կերպարի ստեղծման և զարգացման համար[1][2]։
Մինչ Կոլոնտայը նոր կնոջ կերպարի մասին գրել են Ժորժ Սանդը, Հենրիկ Իբսենը, Նիկոլայ Չեռնիշևսկին և Իվան Տուրգենևը։ Այսպես, 1900 թվականին «Жизнь» ամսագրում հրապարակվել է Լեսյա Ուկրաինկայի «Նոր հնարավորություններ և հին ստվերներ» հոդվածը, որի ենթավերնագրերից մեկը կոչվում էր «Արևմտաեվրոպական բելետրիստիկայի նոր կինը»[3]։
Անգլալեզու գրականության մեջ նոր կնոջ վերաբերյալ առաջին հիշատակումները թվագրվում են Մարիա Էջուորտի «Բելինդա» նովելին (1801) և Էլիզաբեթ Բարեթ Բրաունինգի «Ավրորա Լի» վեպին (1856)։
Խոսելով նոր կնոջ տեսակի մասին՝ Կոլոնտայը քննադատում է կնոջ ավանդական կերպարը, որը նպաստում է կնոջ նկատմամբ տղամարդու սպառողական վերաբերմունքին և անձնական նպատակներին հասնելու համար նրա օգտագործմանը[4]։ Ի հակադրումն ավանդական մոդելի, նոր կինը «հանրության մեջ հրաժարվում է խաղալ երկրորդական դեր», «ցանկանում է դառնալ իրավահավասար և լիարժեք անձնավորություն»[5]։ Կոլոնայը գրում է, որ նոր կնոջ կերպարին լավագույնս համապատասխանում են «չամուսնացած կանայք», որոնք ի տարբերություն անցյալի կանանց, առաջին հերթին չեն համարվում «կանայք», որոնք համարվում են իրենց ամուսինների ստվերը և լրացումները[4]։
Իր հոդվածում Կոլոնտայը խոսում է «նոր որակների» մասին, որոնք իր մեջ պետք է դաստիարակի կինը․
Կոլոնտայն այդ գաղափարները նկարագրում է իր «Կոտրվածք ունեցող կինը» (1923), «Աշխատասեր մեղուների սերը» (1923) վեպերի և «Մեծ սեր» (1927) պատմվածքների մեջ[1]։
Կոլոնտայի նոր գաղափարները և նրա գեղարվեստական ոճը հանրության շրջանում առաջացրել են ակտիվ քննարկումներ[7] և բազմիցս ենթարկվել գաղափարախոսական հարձակումների՝ որպես խորհրդային նոր հանրությանը վնասող գործոն[8]։ Մինչ օրս արևմտյան ֆեմինիստները Կոլոնտայի աշխատությունները դասում են Օլիմպիա դե Գուժի և Սիմոնա դը Բովուարի աշխատությունների հետ նույն շարքում[7]։