From Wikipedia, the free encyclopedia
O Reino de Serbia medieval (en serbio Kraljevina Srbija, en serbio cirílico Краљевина Србија) foi o máis importante Estado serbio establecido na Idade Media.
Localización | ||||
---|---|---|---|---|
| ||||
Capital | Stari Ras Skopje ![]() | |||
Poboación | ||||
Lingua oficial | lingua serbia ![]() | |||
Relixión | Igrexa ortodoxa serbia ![]() | |||
Xeografía | ||||
Comparte fronteira con | ||||
Datos históricos | ||||
Precedido por | ||||
Creación | 1217 ![]() | |||
Disolución | 1346 ![]() | |||
Organización política | ||||
Forma de goberno | monarquía ![]() | |||
Xurdiu en 1217 tras a coroación de Estevo II Nemanjić Prvovenčani (Primeiro coroado) como rei de Serbia cando herdou, pola abdicación do seu pai Estevo Nemanja, todos os territorios unificados por este, que está considerado como o fundador do estado serbio.
Coas anexións e alianzas dos seus sucesores, o reino alcanzou unhas dimensións que o converteron nun dos máis importantes de Europa, polo que, en 1346, Estevo Uroš IV Dušan fundou o Imperio serbio, cuxos dominios abarcaban gran parte dos Balcáns.
O imperio desfíxose tras a subida ao trono do seu fillo, Estevo Uroš V, quedando dividido en pequenos reinos que acabaron sendo invadidos e conquistados polo Imperio Otomán.
As distintas tribos serbias que foron poboando a zona desde principios do século VII uníronse en 845 para formar, entre outros, Rascia, un estado dentro do Imperio bizantino, formado polos actuais sueste de Serbia, Kosovo e parte de Montenegro.
O unificador dos pequenos estados que deron orixe ao reino foi Estevo Nemanja, que ostentaba o título de gran župan de Rascia, que era o máis importante de todos eles.
Ao longo do século XI, Nemanja obtivo o goberno de Zeta, Dioclea, Zahumlia e Travunia, ben por anexión, ben por herdanza por vía familiar,[1] para formar o primeiro grande estado serbio.[2] Así mesmo, ostentaba os títulos de Príncipe de Ibar, Toplica, Rasina e Reke, Príncipe de Dubočica, Príncipe de Doclea e Príncipe de Moravia Occidental.
Nos derradeiros anos da súa vida Nemanja consagrouse á vida relixiosa, abdicando, o 25 de marzo de 1196, todos os seus estados no seu segundo fillo Estevo Nemanjić, que recibiu o título de rei, adoptando o nome de Estevo II Nemanjić,[3] aínda que tamén é coñecido como Estevo Prvovenčani (O Primeiro Coroado), como primeiro monarca da dinastía.
En 1217 foi coroado polo emperador Honorio III, sendo o seu título completo "Rei das terras de Raška, Duklja, Travunia, Dalmacia e Zachlumia", aínda que a versión máis curta foi "Rei dos serbios", elevando o estado á categoría de reino independente, recoñecido internacionalmente.
Os sucesores de Stefan Prvovenčani foron tres dos seus fillos, entre eles Estevo Radoslav (1228-1233), que desempeñou un reinado carente de acontecementos importantes, sendo tutelado politicamente polo Despotado de Epiro,[4] e outro, o medio irmán deste, Vladislav (1233-1243), que aproveitou a impopularidade de Radoslav para derrocalo e instaurar un goberno moi influído polo Segundo Imperio búlgaro, cuxo emperador Iván Asen II de Bulgaria era o seu sogro.[5]
O terceiro fillo de Estevo II Prvovenčani que accedeu ao trono foi Estevo Uroš I (1243–1276), que tamén derrocou ao seu irmán aproveitando a debilidade de Bulgaria, o seu principal apoio.
Ademais, beneficiouse do declive dos búlgaros en Epiro para intentar expandir os seus territorios, alcanzando os seus confíns a Dubrovnik e Hungría, aínda que non logrou variacións substanciais nos seus dominios.
Uroš I foi desposuído do trono polo seu fillo Estevo Dragutin (1276–1282), que levou a cabo unha política de amizade con Hungría. Tras un accidente, debeu renunciar ao trono sendo sucedido polo seu irmán Estevo Uroš II Milutin (1282-1321) aínda que mantivo o título de rei de Sirmia, zona que lle fora concedida polos húngaros.
Milutin impulsou un gran desenvolvemento económico e cultural de Serbia, ademais de conquistar novos territorios e de mellorar as relacións co Imperio bizantino.[6] Porén, nos seus primeiros anos de goberno atacou precisamente as posesións bizantinas, logrando conquistar o norte de Macedonia, coa cidade de Skopje, que se converteu na súa capital. Continuou as súas anexións de territorios bizantinos cara a Kavala, obtendo en 1284 o control do norte de Albania e a cidade de Dyrrachion.
En 1299 firmou a paz cos bizantinos, aos que a partir de entón axudou a deter o emerxente Imperio Otomán.[7] Porén, non logrou a anexión do reino de Sirmia gobernado polo seu irmán, xa que non foi permitida polo rei Carlos I de Hungría, aínda que logrou o control de Braničevo.
Á súa morte, Serbia era, despois do Reino de Hungría, o estado máis poderoso da zona.
A Milutin sucedeuno o seu fillo Estevo Uroš III Dečanski (1321-1331), contra quen o Segundo Imperio búlgaro e o Bizancio estableceron unha alianza que, en 1330, organizou a invasión de Serbia. Pero o exército de Dečanski conseguiu abortar a operación coa súa decisiva vitoria na Batalla de Velbazhd, onde ademais morreu o emperador búlgaro Miguel Shishman.[8] As súas conquistas permitíronlle estender as fronteiras de Serbia cara ao sur, cara a Macedonia bizantina.
Algúns do cortesáns de Dečanski, porén, estaban descontentos coa súa política e conspiraron para destronalo en favor do seu fillo Estevo Dušan, que reinou como Estevo Uroš IV Dušan (1331-1346). Baixo o liderado de Dušan, Serbia conseguiu o seu máximo esplendor e apoxeo, aínda que o seu reinado transcorreu nun panorama político complicado e turbulento, complicado polo avance dos otománs por Anatolia.
Ademais, rompeu a alianza cos bizantinos, e estendeu as súas posesións a costa dos seus territorios de Prilep, Ohrid, Vardar e Kastoriá, no seu avance cara a Macedonia polo sur. Polo norte, venceu aos húngaros e conquistou a rexión de Mesia.
Por iso, en 1346, Dušan foi proclamado tsar de Serbia e proclamou o Imperio, converténdose no primeiro Emperador de Serbia e Grecia, cuns dominios que alcanzaron a maior extensión da historia de Serbia.
A morte do tsar Dušan desencadeou a desintegración do seu vasto imperio, pois o seu fillo Estevo Uroš V viuse impotente para manter o grande estado creado polo seu pai. Uroš V non soubo repeler os ataques de inimigos estranxeiros, nin a loita contra a independencia da súa propia nobreza. O Imperio serbio de Dušan fragmentouse nun conglomerado de principados, algúns dos cales nin sequera recoñecían o seu goberno.[9]
Durante o reino medieval de Serbia floreceu con grande esplendor a cultura serbia.
Especial importancia tivo a arquitectura: os mosteiros construídos polos seus reis en todos os territorios que dominaron na Idade Media son unha das máis valiosas e visíbeis pegadas da asociación de Serbia con Bizancio e o mundo ortodoxo, pero tamén co románico de Europa Occidental, coa que Serbia estreitou vínculos na época, a través de matrimonios entre monarcas.
Algunhas destas construcións foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, como Stari Ras e Sopoćani, a Igrexa de Nosa Señora de Ljeviš, o Mosteiro de Gračanica, o Patriarcado de Peć e o Mosteiro de Visoki Dečani.
Os catro últimos, compoñentes do conxunto dos Monumentos medievais de Kosovo, figuran na Lista do Patrimonio da Humanidade en perigo, porque foron vítimas de ataques de extremistas albaneses durante e despois da Guerra de Kosovo.[10]
Rei | Reinado | Feitos máis salientábeis |
---|---|---|
![]() O Primeiro Coroado | 1217-1228 |
|
![]() | 1228–1233 |
|
![]() | 1233–1243 |
|
![]() | 1243–1276 |
. |
![]() | 1276-1282 |
|
![]() | 1282–1321 |
|
![]() |
1321–1331 |
|
![]() o Magnífico | 1331-1355 |
|
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.