deidade feminina da mitoloxía grega From Wikipedia, the free encyclopedia
Hémera ou Hemera, na mitoloxía grega, era unha das deusas primordiais (Protogonos), a personificación feminina do Día. Na mitoloxía romana recibía o nome de Dies.
Era filla de Érebo (as Tebras) e Nicte (ou Nyx) (a Noite). Pero para Baquílides era filla de Nyx e Cronos, e Hixino faina filla de Caos e da Escuridade, xunto a Nicte, Érebo e Éter.
"Do Caos naceron Érebo e a negra Noite. Da Noite, á súa vez, xurdiron Éter e Hémera, ós que enxendrou como froito dos seus amores con Érebo".(Hesíodo: Teogonía 124-126)
"Da Escuridade, o Caos. Do Caos e da Escuridade, a Noite, o Día, Érebo e Éter. De Éter e do Día, a Terra, o Ceo e o Mar".(Hixino: Fábulas, Prólogo 1)
Como deusa do día, Hémera saía do Tártaro xusto cando Nicte entraba nel, e Nicte volvía a saír cando Hémera regresaba.
"Ante estas portas [do Tártato] o fillo de Xapeto [Atlas] sostén de pé, coa súa cabeza e as incansables mans, o ancho ceo inmóbil, alí onde a Noite e o Día se achegan e saúdan, cruzando o gran limiar de bronce: unha baixa cara o interior, outra vaise cara a porta, e nunca a ambas acolle dentro a casa, senón que sempre unha das dúas, fóra dela, dá voltas sobre a terra, mentres a outra, pola súa banda, agarda ata que chegue a hora do seu camiño".(Hesíodo: Teogonía 746-755)
Pausanias confundeu a Hémera con Eos, cando di que secuestrou a Céfalo, a partir da observación do Pórtico Real de Atenas, onde se ilustraba o mito de Eos e Céfalo.
![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Hémera |