کانون نویسندگان ایران
نهادی صنفی-فرهنگی و غیر انتفاعی در ایران / From Wikipedia, the free encyclopedia
کانون نویسندگان ایران نهادی است فرهنگی-صنفی و غیرانتفاعی[1] که ضرورت تأسیس آن از اوایل دهه چهل خورشیدی احساس شده بود[2] و پس از تمهید مقدمات، سرانجام، در اردیبهشت سال ۱۳۴۷ خورشیدی بهطور رسمی و علنی به عنوان نخستین تشکل صنفی و دموکراتیک اهل قلم فعالیتش را آغاز کرد.[3] از چهلونُه نویسنده همچون مؤسسان کانون نویسندگان ایران یاد میشود.
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/fa/thumb/d/d2/K%C4%81nun-e_Nevisandeg%C4%81n-e_Ir%C4%81n.jpg/260px-K%C4%81nun-e_Nevisandeg%C4%81n-e_Ir%C4%81n.jpg)
منشور کانون نویسندگان ایران بر اساس بیانیهٔ مذکور و نیز بیانیهٔ دیگری با عنوان موضع کانون نویسندگان ایران و نامهٔ مشهور به «متن ۱۳۴ نویسنده» (ما نویسندهایم) نگاشته شده و در مجله تکاپو توسط منصور کوشان به چاپ رسید.
اعضای کانون نویسندگان را نویسندگان، مترجمان، ویراستاران و اهل قلم دارای شرایط مصوب اساسنامه تشکیل میدهند. کانون نویسندگان ایران بخشی است از انجمن جهانی قلم. اعضای کانون از دهه ۱۳۶۰ تاکنون با اعدام، ربودن به قصد قتل، کشته شدن در قتلهای زنجیرهای، زندان و شکنجه، تبعید، سانسور و حذف فرهنگی رو به رو بودند.[4] محمدجعفر پوینده و محمد مختاری از قربانیان قتلهای زنجیرهای و همچنین هوشنگ گلشیری و اسماعیل خویی از اعضای کانون نویسندگان ایران بودند.