سازمان رسانهای پخش برنامههای رادیویی و تلویزیونی در جمهوری اسلامی ایران From Wikipedia, the free encyclopedia
سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران (کوتهنوشت انگلیسی: IRIB) سازمانی رسانهای است که تنها متولی قانونی پخش برنامههای رادیویی و تلویزیونی در جمهوری اسلامی ایران است.[1] بر اساس قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، رئیس صدا و سیما را رهبر جمهوری اسلامی انتخاب میکند. این سازمان پیش از انقلاب ۱۳۵۷، سازمان رادیو و تلویزیون ملّی ایران نام داشت و آنزمان نیز به شکل حکومتی اداره میشد. از بسیاری جنبهها، صدا و سیما قدرتمندترین، فراگیرترین و پرنفوذترین رسانه خبری در ایران بهشمار میرود که مهمترین استراتژیِ آن ترویج آمریکا ستیزی از راه تولید سریال و مستندات سفارشی و ایجاد حسِ تنفر نسبت به غرب در میان مردم است.[2]صدا و سیما به علت عدم پرداخت حق پخش و به نوعی دزدی از جیب ورزش بزرگترین بدهکار ورزش ایران نامیده میشود درحالی که همیشه در صدا و سیما با موضع طلبکار در مورد ورزش ایران صحبت میکنند.[3]
![]() | |
![]() ساختمان شیشهای صدا و سیما | |
نوع | تلویزیون زمینی، رادیو، تلویزیون و وبگاه |
---|---|
کشور | ایران |
تاریخ نخستین پخش | ۱ فروردین ۱۳۴۶ |
ستاد | تهران، خیابان ولیعصر |
افراد کلیدی | پیمان جبلی (رئیس) مهدی مجتهد (قائممقام در امور اجرایی) حسین رضی (قائممقام در امور اقتصادی) وحید جلیلی (قائممقام در امور فرهنگی) |
آغازبهکار | ۱۳۰۵ (رادیو) ۱۳۳۷ (تلویزیون) ۱۳۴۵ (ترکیب شدن) |
نامهای پیشین | سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران |
وبگاه رسمی |
صدا و سیما آشکارا به پروپاگاندا و حمایت رسانهای از اسلام شیعی و حکومت جمهوری اسلامی میپردازد؛[4] بنابر اساسنامه صدا و سیما، هدف اصلی این سازمان ایجاد محیطی مساعد برای تزکیه و شتاب بخشیدن به حرکت تکاملی انقلاب اسلامی در سراسر جهان است. این هدفها در چهارچوب برنامههای ارشادی، آموزشی، خبری و تفریحی این سازمان اجرا میشوند.[5] عملکرد این سازمان توسط ایرانیان مورد انتقاد واقع شده و برخی آن را «دستگاه تولید دروغ» نامیدهاند.[6] در تیر ۱۳۹۹ گزارشی از تحقیق سازمان عدالت برای ایران و فدراسیون بینالمللی حقوق بشر تهیه شده که در آن آمده است، صدا و سیمای جمهوری اسلامی در طی ده سال گذشته دستکم ۳۶۷ مورد مشکوک به اعترافات اجباری را پخش کرده است، که به عنوان ابزاری از جانب نهادهای امنیتی برای «سرکوب مخالفان» و همچنین «ترساندن فعالان» در جمهوری اسلامی استفاده میشود.[7] این رویه با رویگردانی مردم ایران روبرو شده و گزارشهای متعدد حکومتی حاکی از ریزش شدید مخاطبان این رسانه است.[8]
این سازمان علاوه بر تملک و کنترل رادیو و تلویزیون، مالک شرکت فیلمسازی سیما فیلم است، جشنوارههای فیلم، موسیقی و هنری برگزار میکند، کتاب، روزنامه و مجله منتشر میکند و از دانشگاه صدا و سیما به عنوان یک بازوی آموزشی، بهره میگیرد.[9] فعالیتهای صدا و سیما به مرزهای ایران محدود نیست و در کشورهای مختلف جهان دارای تشکیلات است.[10] این سازمان اهمیت ویژهای در جمهوری اسلامی ایران دارد و در سال ۱۴۰۱، بودجه دولتی این سازمان به تنهایی بیش از ۵ تریلیون تومان بوده است.[11] شمار کارکنان این سازمان در سراسر کشور تا اواخر سال ۱۳۹۵ بین ۳۰ تا ۵۰ هزار نفر تخمین زده شده است.[1][12] سید علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی ایران نیز صداوسیما را «عمدهترین مرکز هدایت فکری» دانسته است.[13] مسئول بخش ایران و افغانستان در سازمان گزارشگران بدون مرز، اعلام کرد رسانههایی نظیر صدا و سیما تنها در چند کشور دیگر از جمله چین و کره شمالی وجود دارند.[6]
بودجه دولتی صدا و سیما همواره افزایش داشته و در بودجه سال ۱۴۰۲ ایران، هشت هزار میلیارد تومان به آن اختصاص یافته است. صدا و سیما یکی از زیاندهترین سازمانهای کشور ایران است و بر اساس برآورد دولت، زیان ۷۵۳۲ میلیارد تومانی در سال ۱۴۰۲ برجای میگذارد.[8]
در ۴ اردیبهشت ۱۳۱۹، رادیو ایران رسماً توسط محمدرضا پهلوی –ولیعهد وقت ایران– افتتاح گردید و عیسی صدیق نخستین رئیس آن بود.[14] رادیو روزی ۵ ساعت برنامه داشت و برنامههایی نظیر اخبار داخلی و خارجی، موسیقی سنتی ایرانی و غربی، بحثهای مذهبی و ورزشی و همچنین اقتصادی و سیاسی پخش میکرد.[15] بنا بر تخمین مرکز آمار ایران، در سال ۱۳۵۵ حدود ۷۶٪ جمعیت شهری و ۴۵٪ جمعیت روستایی به رادیو دسترسی داشتند.[16]
تلویزیون ملی ایران در روز ۱ فروردین ۱۳۴۶ رسماً افتتاح شد تا بعدتر سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران شکل بگیرد. در آن زمان تجهیزات سختافزاری تلویزیون در اختیار وزارت پست، تلگراف و تلفن بود و محتوای آن توسط اداره تبلیغات و انتشارات تولید میشد. در سالهای بعد گسترش فعالیتهای رادیوتلویزیونی به سراسر کشور ایجاب میکرد تا نهاد یکپارچهای تشکیل شود و از سال ۱۳۵۰ تمامی تأسیسات در اختیار سازمان رادیو و تلویزیون ملی قرار گرفت.[17] شاه شخصاً رضا قطبی را به ریاست سازمان منصوب کرد و زمان پخش برنامهها به سرعت زیاد شد. در اواخر انقلاب دو شبکه تلویزیونی (برنامه اول و برنامه دوم) فعال بودند و با گسترش تأسیسات، بیش از ۹۵٪ جمعیت شهرنشین و چیزی در حدود ۷۵٪ از جمعیت کشور قادر به دریافت امواج تلویزیونی بودند. پیش از انقلاب در حدود ۴۰٪ برنامههای تلویزیون خارجی و وارداتی بودند و برنامههای ساخت داخل نیز عمدتاً از برنامههای خارجی الگوبرداری شده بودند.[18]
در بحبوحهٔ ناآرامیهای انقلاب ۱۳۵۷ و زمانی که ارتشبد ازهاری نخستوزیر ایران شد، تورج فرازمند به ریاست سازمان رادیو و تلویزیون ملی ایران پس از رضا قطبی برگزیده شد.[19]
این سازمان پس از انقلاب ۱۳۵۷ به شدت گسترش یافت و علاوه بر شبکههای داخلی و جهانی صدا و سیما، از بیش از صد پایگاه اطلاعرسانی الکترونیک و رسانهای نوشتاری نیز بهره میبرد.[20] کنگره آمریکا در تاریخ فوریه ۲۰۱۳ (میلادی)، صدا و سیمای ایران را به دلیل ارسال امواج پارازیت بر روی امواج ماهواره، مشمول تحریم اعلام کرد. به موجب لغو ارسال پارازیت از سوی ایران بر روی امواج ماهواره به صورت کلی، کنگره آمریکا، این مصوبه را در فوریه ۲۰۱۴ (میلادی) به حالت تعلیق درآورد.[21]
بودجه سازمان صدا و سیما در لایحه بودجه سال ۱۳۹۷ حدود ۴۰۰۰ میلیارد تومان پیشبینی شده، این در حالی است که بنا به گفته علیعسگری، رئیس این سازمان، فقط بودجه شبکهای مانند بیبیسی به بیش از ۶۰۰۰ میلیارد تومان میرسد و سازمان برای اداره ۶۲ شبکه تلویزیونی و ۸۳ شبکه رادیویی، نیاز به بودجهٔ بیشتری دارد.[22][23]
نشان صدا و سیما شامل نشان جمهوری اسلامی ایران در رأس و دو نوشتهٔ «لا» به عربی است که در طراحی آن از المانهای شیعی استفاده شده است. زمانی که این آرم در اوایل انقلاب طراحی شد، نمادی از «نه گفتن» به شرق و غرب (نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی) و بهطور خاص ایالات متحدهٔ آمریکا و اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. این دو لا در وسط به شکل یک شبکه به یکدیگر میرسند و در زیر محل تلاقی آنها نماد چشم قرار دارد که بعدتر به عنوان نشان شبکهٔ یک استفاده شد. در زیر نماد، عبارت صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران با خط نستعلیق نوشته شده است.[1]
بر اساس اصل یکصد و هفتاد و پنجم قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی ایران رئیس صدا و سیمای ایران مستقیماً توسط رهبر جمهوری اسلامی منصوب میشود. مدت ریاست این فرد منصوب بهطور سنتی ۵ ساله است و در پایان هر دوره میتواند از سوی رهبر ایران یک بار تمدید شود. شورای نظارت بر صدا و سیما نیز نهادی متشکل از نمایندگان قوای سهگانه کشور است که بر فعالیت این سازمان نظارت دارند.
ردیف | مدیرعامل | آغاز تصدی | پایان تصدی | تعیینکننده |
---|---|---|---|---|
۱ | صادق قطبزاده | ۲۳ بهمن ۱۳۵۷[24] | ۱۵ آذر ۱۳۵۸[24] | مهدی بازرگان |
– | شورای پنج نفره[توضیح 1] | ۱۵ آذر ۱۳۵۸[24] | ۱۳ اسفند ۱۳۵۸[24] | شورای انقلاب اسلامی |
– | شورای سه نفره[توضیح 2] | ۱۳ اسفند ۱۳۵۸[24] | ۲۳ اردیبهشت ۱۳۵۹[24] | سید ابوالحسن بنیصدر |
۲ | تقی فراحی[25] | ۲۴ اردیبهشت ۱۳۵۹[26] | تابستان ۱۳۵۹[27] | |
سرپرست | محمد مبلغی اسلامی[توضیح 3] | تابستان ۱۳۵۹ | ۱۶ آبان ۱۳۵۹[28] | ؟ |
سرپرستمشترک | سید علیاکبر محتشمیپور | ۱۶ آبان ۱۳۵۹[28] | پاییز ۱۳۵۹ | سید عبدالکریم موسوی اردبیلی |
عبدالله نوری | ||||
۳ | علی لاریجانی | ۲۵ بهمن ۱۳۵۹[29] | تیر ۱۳۶۰[24] | شورای سرپرستی |
۴ | محمد هاشمی رفسنجانی | ۱۵ مرداد ۱۳۶۰[30] | ۲۹ تیر ۱۳۶۲[31] | |
سرپرست | محمدجواد لاریجانی | ۳۰ تیر ۱۳۶۲ | ۱ مرداد ۱۳۶۲ | |
محمد هاشمی رفسنجانی | ۱ مرداد ۱۳۶۲[32] | ۱۸ دی ۱۳۶۲ | سید روحالله خمینی | |
۴ | ۱۸ دی ۱۳۶۲[33] | ۲ شهریور ۱۳۶۸ | شورای سرپرستی | |
ردیف | رئیس | آغاز تصدی | پایان تصدی | تعیینکننده |
۴ | محمد هاشمی رفسنجانی | ۲ شهریور ۱۳۶۸ | ۲۴ بهمن ۱۳۷۲ | سید علی خامنهای |
۳ | علی لاریجانی | ۲۴ بهمن ۱۳۷۲ | ۳ خرداد ۱۳۸۳ | |
۵ | سید عزتالله ضرغامی | ۳ خرداد ۱۳۸۳ | ۱۷ آبان ۱۳۹۳ | |
۶ | محمد سرافراز | ۱۷ آبان ۱۳۹۳ | ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۵ | |
۷ | عبدالعلی علیعسگری | ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۵ | ۷ مهر ۱۴۰۰ | |
۸ | پیمان جبلی | ۷ مهر ۱۴۰۰ | در حال تصدی |
محل ساختمان مرکزی صدا و سیما در خیابان ولیعصر تهران (پهلوی سابق) نرسیده به چهارراه پارکوی و در محدودهای است که اصطلاحاً جامجم خوانده میشود. اراضی سازمان صدا و سیما در این منطقه جزو مرغوبترین اراضی در شمال شهر «روبروی منطقه امانیه» تهران محسوب میشود. ساختمان شبکه دو سیما نیز در میدان آرژانتین قرار دارد. البته دفاتر و استودیوهای دیگری به صورت ثابت و سَیّار در مناطق مختلف ایران فعالیت میکنند.
صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران دارای مراکز استانی زیر میباشد:
فهرست مراکز صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران داخل:[34][35]
ردیف | نام مرکز | وبگاه |
---|---|---|
۱ | آبادان | abadan.irib.ir |
۲ | آذربایجان شرقی | tabriz.irib.ir |
۳ | آذربایجان غربی | urmia.irib.ir |
۴ | اردبیل | ardebil.irib.ir |
۵ | اصفهان | isfahan.irib.ir |
۶ | البرز | alborz.irib.ir |
۷ | ایلام | ilam.irib.ir |
۸ | بوشهر | boushehr.irib.ir |
۹ | چهارمحال و بختیاری | chb.irib.ir |
۱۰ | خراسان جنوبی | birjand.irib.ir |
۱۱ | خراسان رضوی | mashad.irib.ir |
۱۲ | خراسان شمالی | bojnourd.irib.ir |
۱۳ | خلیج فارس | khalijefars.irib.ir |
۱۴ | خوزستان | ahwaz.irib.ir |
۱۵ | زنجان | zanjan.irib.ir |
۱۶ | سمنان | semnan.irib.ir |
۱۷ | سیستان و بلوچستان | zahedan.irib.ir |
۱۸ | فارس | fars.irib.ir |
۱۹ | قزوین | qazvin.irib.ir |
۲۰ | قم | qom.irib.ir |
۲۱ | کردستان | kurdistan.irib.ir |
۲۲ | کرمان | kerman.irib.ir |
۲۳ | کرمانشاه | kermanshah.irib.ir |
۲۴ | کهگیلویه و بویراحمد | yasouj.irib.ir |
۲۵ | کیش | kish.irib.ir |
۲۶ | گلستان | golestan.irib.ir |
۲۷ | گیلان | guilan.irib.ir |
۲۸ | لرستان | lorestan.irib.ir |
۲۹ | مازندران | mazandaran.irib.ir |
۳۰ | مرکزی | markazi.irib.ir |
۳۱ | مهاباد | mahabad.irib.ir |
۳۲ | همدان | hamedan.irib.ir |
۳۳ | یزد | yazd.irib.ir |
۳۴ | تهران |
صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران دارای دفتر نمایندگی کشورهای زیر میباشد:
صداوسیما آشکارا به حمایت رسانهای از اسلام و حکومت جمهوری اسلامی میپردازد؛[4] عملکرد این سازمان توسط ایرانیان مورد انتقاد واقع شده و برخی آن را «دستگاه تولید دروغ» نامیدهاند.[6] مسئول بخش ایران و افغانستان در سازمان گزارشگران بدون مرز، اعلام کرد رسانههایی نظیر صداوسیما تنها در چند کشور دیگر از جمله چین و کره شمالی وجود دارند.[6]
انزوای صنعت فیلم ایران، فیلمسازان را مجبور به تغییر جهت خود حول محور پخشکنندههای برنامههای تلویزیونی ملی کرده است. این شبکهها محصولات ایدئولوژیک را در راستای هنجارهای جنسیتیِ تاریکبینِ دولت با سرعت و به مقدار زیاد تولید میکنند، با زنانی که در نقشهای مطیع و تکریمآمیز نسبت به مردان، سرپرستان و محافظانشان قرار میگیرند. برخی حتی کودکهمسری و تعدد زوجات را ترویج میکنند، شیوههایی که اکثریت ایرانیان آن را رد میکنند. در خلال مخاصمات تشدیدیافته با ایالاتمتحده، نهادهای امنیتی ایران به عنوان تولیدکننده اصلی پرهزینه تلویزیون و سینما با محوریت شایستگی و سلحشوری سپاه پاسداران و سرویسهای اطلاعاتی آن ظاهر شده است. ایران غرق در نسخههای داخلیِ تصنعی «وطنی» است و از سینمای خودپرسشگر و ساختارشکن که زمانی به جامعه اجازه میداد تا در مورد جنسیت، فرهنگ، ازدواج و قدرت گفتوگوی عمومی با خود داشته باشد محروم است.[36]
در ۵ تیر ۱۳۹۹ سازمان عدالت برای ایران و فدراسیون بینالمللی جوامع حقوق بشر، در گزارش ۵۷ صفحهای، نتیجه بیش از ۱۵۰۰ ساعت تحقیق، و تحلیل بیش از ۱۵۰ برنامه و ۱۳ مصاحبه تفصیلی با قربانیان اعترافات اجباری[37] گفت در طی یک دهه اخیر دستکم اعترافات اجباری ۳۶۷ نفر و محتوای افتراآمیز علیه ۵۰۵ تن، از تلویزیون دولتی ایران پخش شده است. در این گزارش گفته شده که صدا و سیما با وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران در ضبط اعترافات همکاری کرده است.[38] در این گزارش آمده که:
شنبه شب، ۱۵ شهریور ۱۳۹۹ تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی اعترافات اجباری نوید افکاری که به گفته وی «زیر فشار مداوم شکنجه» بوده را پخش کرد. حسن یونسی، وکیل وی گفته است که هیچ مدرک و سندی که گناهکاری موکلش را اثبات کند در دست نیست.[40]
در تولیدات این سازمان، مشاهده شده که بر شکنجه و زجرکشکردن مخالفان نظام تأکید شده است.[41] در سال ۱۳۹۸، یک مجری این سازمان در برنامه زنده اعلام کرد که ایرانیان به زندگی «سلحشورانه» احتیاج دارند و نیاز است مردم ایران «حماسی» و «جهادی» زندگی کنند. وی همچنین اعلام کرد که هریک از مردم که اعتقاد ندارند، باید ایران را ترک کنند. مهناز افشار، هنرپیشه ایرانی در پاسخ به این اظهارات گفت: «میدونی از کِی آسمون ایران خونین شد؟ از وقتی که شما فکر کردی ایران فقط سهم شماست و هرکی غیر شماست باید بره یا بمیره؛ اما اشتباه میکنی عزیزم! ایران مال همه ماست حتی شما».[42]
در سال ۱۳۹۸، در یکی از برنامههای صداوسیما، خطاب به رخشان بنی اعتماد کارگردان سرشناس ایرانی و فرزند دخترش، این جملات بیان شدند: «خانمی که میای فراخوان میزنی، میدونی دست امثال عبدالمالک ریگی به تو و دخترت و کَسوکارت میرسید [چی میشد]؟ شاید هم خوشت میاومد، شاید هم دوست داشتی». البته بعدها آن شخص توهین جنسی را تکذیب کرد. برخی از مدافعان حضور نظامی ایران در منطقه در صداوسیما از منتقدان این کار به عنوان: «بیغیرتهایی که مشکلی با ورود داعش به کشور و تجاوز به نوامیس ندارند» و لفظهای مشابه یاد کردهاند.[43] همچنین در یکی از شبکههای استانی صداوسیما، در یک برنامه گفته شد که نانوایان با کودکان رابطه جنسی برقرار میکنند.[44]
در سال ۱۳۹۸، اثبات شد که این سازمان برای ۲ بار مصاحبههای ساختگی پخش کرده است. در این مصاحبهها نخست یکی از رانندههای صداوسیما خود را به عنوان فردی که از تظاهرات مردم آسیب دیده است جا میزند و در برابر دوربین گریه میکند؛ کمی بعد، یکی از تصویربرداران قدیمی سازمان به عنوان شهروند در برابر دوربین قرار گرفته و از مسئولان هدف قرار گرفتن هواپیمای اوکراینی دفاع میکند.[45][46]
تلویزیون دولتی ایران در هنگام انتخابات، ۲۲ بهمن و روز قدس از زنانی که دارای آرایشهای غلیظ هستند، در تأیید انقلاب و نظام مصاحبه پخش کرده است که این موضوع مورد نقد منتقدان واقع شده است.[47]
در آگهیهای بازرگانی که از شبکههای صداوسیما پخش میشوند، زنان معمولاً در نقشهای فرودست و خانهدار بوده و معمولاً فاقد توانایی کارشناسی و تحلیلی میباشند. کلیشههای جنسیتی به ضرر زنان، در بسیاری از آگهیهای تبلیغاتی صداوسیما وجود دارند. بهطور معمول، آنچه مربوط به خانه و آشپزخانه باشد، زنانه و آنچه که تأمینکننده نیازهای سرمایهای، بازرگانی، شغلی و هیجانی است، مردانه معرفی میشوند.[48]
به گزارش بیبیسی، در یکی از برنامههای شبکه یک صداوسیما، این سازمان به مشروعیتدهی و عادیسازی خشونت علیه زنان پرداخت که با واکنشهای فعالان حقوق زنان روبرو گردید.[49]
در اردیبهشت ۱۴۰۰، دستان یک مهمان زن در برنامه، به شکلی که توسط عصر ایران عجیب دانسته شد، سانسور گردید و ویدئوی وابستهاش، در فضای مجازی با حواشی همراه شد.[50]
صداوسیمای ایران سابقه سانسور در مسابقات ورزشی داخلی و خارجی را دارد. بگونهای که موقع بازی تیم ملی والیبال ایران و آمریکا از سری مسابقات لیگ جهانی به هنگام پخش سرود ملی ایالات متحده، سرود این کشور سانسور و پخش زنده برنامه قطع شد.[51] پیشینه سانسور صداوسیما با استفاده از ترفندهای جدید به مسابقات فوتبال در اسپانیا نیز کشیده شده است که با توجه به اسپانسری کشور آذربایجان از باشگاه آتلتیکومادرید در مسابقات فوتبال، این سازمان تبلیغات حاشیهای را که با نام آذربایجان پوشش داده میشود را عوض کرده و نام شرکتی ایرانی را در حوزه اینترنت تبلیغ میکند.[52] اما مسئولان صداوسیما منکر هرگونه سانسور در این زمینه شدهاند.[53]
در سال ۱۳۹۷ و در جریان یک برنامهٔ ورزشی، صداوسیما اقدام به سانسور لوگوی یک باشگاه فوتبال کرد؛ این سازمان پستان گرگ مادهای را که در لوگوی باشگاه فوتبال آ.اس. رم وجود داشت را سانسور کرد و هیچگونه عذرخواهی برای این کار ارائه نداد.[54] این اتفاق، باعث واکنش منفی گسترده در رسانههای ایتالیایی شد.[55] باشگاه آ.اس. رم نیز در چند پست توئیتری، به این سانسور واکنش نشان داد.[56] این سانسور، توسط کاربران شبکههای اجتماعی به تمسخر گرفته شد و برخی کاربران گرگ موجود در لوگو را محجبه و اسلامی میکردند.[56]
بر پایهٔ گزارشی در ایسنا، تنها زنان ورزشکار نیستند که در صداوسیمای جمهوری اسلامی، سانسور میشوند و بارها، مردان ورزشکار نیز دچار چنین چیزی شدهاند. در سال ۱۴۰۰، حضور یک کمکداور زن در یک مسابقهٔ فوتبال، باعث شد که تصاویر آرشیو شده در هنگام بازی زنده، بهجای مسابقه پخش شوند که بحثبرانگیز خوانده شد.[57]
روز پنجشنبه ۷ بهمن ۱۴۰۰ رسانههای ایران از هک شدن چند شبکه صدا و سیمای جمهوری اسلامی خبر دادند که برای لحظاتی برخی شبکههای رادیو و تلویزیونی، از جمله شبکه یک سیما، شبکه قرآن، رادیو پیام و رادیو جوان هک شدند و تصاویری از مریم رجوی و مسعود رجوی از رهبران سازمان مجاهدین خلق ایران و تصویری از سید علی خامنهای با تصویر سیاه و سفید و ضربدر قرمز که روی آن شعار «مرگ بر خامنهای، درود بر رجوی» دیده میشد، همراه با صدای مردی که شعار میداد «درود بر رجوی، مرگ بر خامنهای» و سخنرانی مسعود رجوی و مریم رجوی به مدت ۱۰ ثانیه پخش شد.[58][59][60][61]
روز سهشنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۰ تلوبیون، رسانه اینترنتی صدا و سیمای جمهوری اسلامی هک شد. این اقدام از سوی گروه سایبری «عدالت علی» بود که با پخش شعار «مرگ بر دیکتاتور» و صدایی که میگوید: «خامنهای میترسد، پایه نظام میلرزد.» صورت گرفت.[62][63]
در ۱۶ مهر ۱۴۰۱ و در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران گروه هکری عدالت علی هنگام پخش اخبار شبانگاهی ساعت ۲۱، برای لحظاتی تلویزیون را هک کرد و شعار زن زندگی آزادی را پخش کرد.[64]
همچنین تصویر ۴ نفر از کشته شدگان در اعتراضات نیز در تلویزیون نمایش داده شد.[65]
بنا بر گزارش سالانه سال ۱۳۸۴، صداوسیما در این سال ۶۰٬۷۶۴ ساعت برنامه تلویزیونی تولید و ۱۷۵٬۷۵۶ ساعت پخش نموده است که ۷۳٪ آن تولید داخلی بوده است. در این سال همچنین ۲۰۴٬۶۱۵ ساعت برنامه رادیویی تولید و ۲۶۸٬۳۷۳ ساعت پخش شده است که ۸۰٪ آن داخلی بوده است. آمار پخش برنامه نسبت به سال پیش خود در تلویزیون ۴٪ و در رادیو ۵٪ افزایش نشان میدهد.[70]
برای دیدن فهرست شبکهها به: فهرست شبکههای تلویزیونی صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران و فهرست شبکههای صدای جمهوری اسلامی ایران مراجعه کنید.
سازمان صداوسیما علاوه بر بودجهای که از بودجه کشور و دولت میگیرد، درآمد بسیار بالایی نیز از آگهیهای بازرگانی دارد که میزان دقیق آن مشخص نشده است. یکی از مدیران پیشین اعلام کرد که متوجه شده است که سازمان در زمان وی، حداقل باید از محل پخش آگهی سه هزار میلیارد تومان درآمد داشته باشد.[69]
در سال ۱۳۹۹ تمرکزها بر بودجهٔ این سازمان افزایش یافت و برخی از رسانههای خارج از ایران گزارشهایی منتشر کردند که صدا و سیما، به اندازهٔ ۱۰ یا ۲۰ استان ایران، بودجهٔ مستقیم دریافت میکند. چیزی که از سوی رسانههای داخلی ایران، رد شد.[73]
اما بخشهای این سازمان نیز، ممکن است جداگانه بودجه بگیرند؛ در سال ۱۴۰۰، پس از مصوبه مجلس شورای اسلامی و دادن ۱۵۰۰ میلیارد تومان بودجه به فعالان فضای مجازی صدا و سیما، وزیر ارتباطات جمهوری اسلامی نیز آغاز به انتقاد کرد و اعلام شد که «کل بودجه تخصیصیافته به وزارت ارتباطات در سال ۱۳۹۹، ۱۵۰۰ میلیارد تومان بوده و کل توسعه اقتصاد دیجیتال ۱۴۰ میلیارد تومان است» در حالی که بخش فضای مجازی این سازمان، به تنهایی چنین بودجهای داشت.[74]
اصل ۱۷۵ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به سازمان صداوسیما اختصاص یافته است.
در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، آزادی بیان و نشر افکار با رعایت موازین اسلامی و مصالح کشور باید تأمین گردد. نصب و عزل رئیس سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران با مقام رهبری است و شورایی مرکب از نمایندگان رئیسجمهور و رئیس قوه قضاییه و مجلس شورای اسلامی (هر کدام دو نفر) نظارت بر این سازمان خواهند داشت. خط مشی و ترتیب اداره سازمان و نظارت بر آن را قانون معین میکند.
اساسنامه سازمان صداو سیما[75] در ۲۷ مهر ۱۳۶۲ به تصویب مجلس رسید. یکی از مقررات این اساسنامه ماده ۷ آن است که این سازمان را رادیو و تلویزیون انحصاری ایران ساخته است:
تاسیس فرستنده و پخش برنامههای رادیویی و تلویزیونی در هر نقطه کشور در انحصار این سازمان بوده و چنانچه اشخاص حقیقی یا حقوقی اقدام به تأسیس یا بهرهبرداری از چنین رسانههایی کنند از ادامه کار آنان جلوگیری به عمل آمده و تحت تعقیب قانونی قرار خواهد گرفت.
ذکر چنین اصلی با عرف اساسنامههای سازمانهای رسانهای سازگار نیست و چنین انحصارهایی فقط در اساسنامه سازمانهای امنیتی و نظامی به چشم میخورد.[76]
محدودیتها و حقوق رسانهای صداوسیما نیز نامشخص است. در مطبوعات مسئولیت مطالب منتشر شده با مدیر مسئول است[77] و در حوزه کتاب، فیلم و دیگر کالاهای صوتی و تصویری نیز با دولت است که مجوز انتشار آنها را صادر میکند. اما به وضعیت حقوق و حدود اختیارات صداوسیما نه در قانون اساسی و نه در اساسنامه سازمان اشاره نشده است. شاید به همین دلیل این سازمان هیچگاه به دادگاه کشیده نشده است.[78]
مجلس ششم در همین زمینه برای تغییر اساسنامه صداوسیما تلاش ناموفقی داشت. مصوبه این مجلس صداوسیما را ملزم میکرد که در صورت توهین، افتراء و پخش مطالب غیرواقع، پاسخ شخص ذینفع را پخش کند (مشابه قاعدهای که در مطبوعات رعایت میشود).[79] اما این قانون با مخالفت شورای نگهبان روبرو شد.[80] مجمع تشخیص مصلحت نظام در ۲۳ خرداد ۱۳۸۸ یک روز پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم این تغییر را در اساسنامه صداوسیما ایجاد کرد و مراحلی را نیز برای شکایت از سازمان در صورت استنکاف از پخش جوابیه پیشبینی کرد.[81]
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.