مصطفی ازکیا (متولد ۱۳۲۰ در تنکابن) جامعهشناس ایرانی، استاد بازنشسته گروه توسعه روستایی دانشگاه تهران و عضو هیئت تحریریه نشریه توسعه روستایی دانشگاه تهران است.[1][2] او دوره کارشناسی و کارشناسی ارشد علوم اجتماعی را در دانشگاه تهران گذراند و دوره دکتری جامعهشناسی را در سال ۱۳۵۹ در دانشگاه آبردین به پایان برد.[3] ازکیا بنیانگذار رشته توسعه روستایی در ایران است و آثارش عمدتاً در حوزه جامعهشناسی روستایی، جامعهشناسی توسعه و روش تحقیق هستند.[4][5]
اطلاعات اجمالی مصطفی ازکیا, زاده ...
بستن
- روشهای تحقیق کیفی از نظریه تا عمل، ازکیا، مصطفی، رشید احمدرش و کامبیز پارتازیان. (۱۳۹۶) تهران: کیهان.
- رهیافتها و روشهای تحقیق کیفی در توسعه روستایی، علی ایمانی، مصطفی ازکیا، عادل زارع، ناشر: نشر نی
- توسعه روستایی با تأکید بر جامعه روستایی ایران، مصطفی ازکیا، غلامرضا غفاری، ناشر: نشر نی
- جامعهشناسی توسعه و توسعه نیافتگی روستایی ایران، مصطفی ازکیا، ناشر: اطلاعات
- مقدمهای بر جامعهشناسی توسعه روستایی، مصطفی ازکیا، ناشر: اطلاعات
- توسعه پایدار روستایی، علی ایمانی، مصطفی ازکیا، ناشر: اطلاعات
- نظریههای توسعه، ریچارد پیت، الین ریچارد هارت ویک، مصطفی ازکیا (مترجم)، اسماعیل رحمانپور (مترجم)، رضا صفری شالی (مترجم)، ناشر: لویه
- توسعه روستایی: اولویت بخشی به فقرا (حمایت از اقشارآسیب پذیر)، رابرت چمبرز، مصطفی ازکیا (مترجم)، ناشر: دانشگاه تهران
- نظریههای اجتماعی معاصر با رویکرد توسعه، مصطفی ازکیا، غلامرضا غفاری، ناشر: علم
- جامعهشناسی توسعه، مصطفی ازکیا، غلامرضا غفاری، ناشر: کیهان
- مقدمهای بر جامعهشناسی روستایی، جان بندیک سیوپراکاش چیتامبار، مصطفی ازکیا (مترجم)، احمد حجاران (مترجم)، ناشر: نشر نی
- جامعهشناسی توسعه، غلامرضا غفاری، مصطفی ازکیا (مترجم)، ناشر: کلمه - ۱۳۸۱
- صدای فقرا فریاد برای تغییر (پیامدهای توسعه)، دیپا نارایان، رابرت چمبرز، میراک شاه، پتی پتش، مصطفی ازکیا (مترجم)، جمال رحمتی پور (مترجم)، ناشر: کیهان
- روشهای کاربردی تحقیق: کاربرد نظریه بنیانی، مصطفی ازکیا، حسین ایمانی جاجرمی، زهرا فرضی زاده میاندهی، ناشر: کیهان
- جامعهشناسی توسعه، مصطفی ازکیا، غلامرضا غفاری، ناشر: کیهان
- روشهای کاربردی تحقیق، مصطفی ازکیا، علیرضا دربان آستانه، ناشر: کیهان
- فرهنگ علوم اجتماعی، جولیوس گولد و ویلیام کولب، مصطفی ازکیا و دیگران (مترجم)، ناشر: مازیار، ۱۳۷۶