![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/Haem-B-3D-vdW.png/640px-Haem-B-3D-vdW.png&w=640&q=50)
همپروتئین
From Wikipedia, the free encyclopedia
هِمپروتئین (انگلیسی: Hemeprotein) یا «هِـم پروتئین»، یک متالوپروتئین است که مشتمل بر یک کوفاکتور هِـم است که پروتئین را قادر میسازد، کارهایی را انجام دهد که بهتنهایی قابل انجام نبود.[1] این بخش هِـم بهطور دائمی از طریق پیوند کووالانسی، غیرکووالانسی یا هردو، به پروتئین متصل است.[2]
![]() | برای تأییدپذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است. (اکتبر ۲۰۱۷) |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/Haem-B-3D-vdW.png/640px-Haem-B-3D-vdW.png)
یکی از وظایف این گروه از پروتئینها، «حمل اکسیژن» است. (توسط هموگلوبین، میوگلوبین، نوروگلوبین، سیتوگلوبین و لگهموگلوبین). هِـمپروتئینهایی نظیر سیتوکروم پی ۴۵۰، لیگنیناز و پراکسیداز در واکنشهای کاتالیز نقش دارند. هِـمپروتئینها همچنین در «انتقال الکترون» در زنجیره انتقال الکترون حضور دارند. دستگاه حسی-عصبی هم به حضور برخی از این پروتئینها همچون «FixL» (حسگر اکسیژن) و «CooA» (حسگر کربن مونوکسید) و گوانیلیل سیکلاز محلول (sGC) نیاز دارد. در انتها، آنزیم کاتالاز که یک هِـمپروتئین است، در سازگاری نقش دارد.