لِزَنْوَلید (به فرانسوی : Les Invalides ) (تلفظ فرانسوی: [lezɛ̃valid] ) یا «هتل ملی لِزَنْوَلید»،[1] یک موزه و آرامگاه واقع در پاریس ، فرانسه است. ساختوساز این ساختمان که برای سربازان پیر و آسیبدیدگان جنگ بود[2] در سال ۱۶۷۱ به دستور لوئی چهاردهم شروع شد و در سال ۱۶۷۸ به بهرهبرداری رسید.
اطلاعات اجمالی لزنولید, اطلاعات کلی ...
بستن
از اشخاص معروفی که در این مکان دفن شدهاند میتوان به ناپلئون بناپارت اشاره کرد.
آنری گتین برتراند (۱۷۷۳–۱۸۴۴)
ژوزف بناپارت (۱۷۶۸–۱۸۴۴), برادر بزرگتر ناپلئون بناپارت
ژروم بناپارت (۱۷۸۴–۱۸۶۰), برادر کوچکتر ناپلئون بناپارت
ناپلئون دوم (۱۸۱۱–۱۸۳۲) پسر ناپلئون بناپارت
توماس رابرت بوژو (۱۷۸۴–۱۸۴۹), مارشال فرانسه و فاتح الجزایر .
فرانسوا سرتاین کونروبر (۱۸۰۹–۱۸۹۵), مارشال فرانسه.
ژرو دوروک (۱۷۷۴–۱۸۱۳), ژنرال جنگ در زمان ناپلئون بناپارت .
روژه دو لیل (۱۷۶۰–۱۸۳۶), کاپیتان نظامی، سازنده سرود ملی فرانسه .
فردیناند فوش (۱۸۵۱–۱۹۲۹), مارشال فرانسه, فرمانده عالی متفقین در جنگ جهانی اول .
آنری ده لا تور دوورن، ویکوم دو تورن (۱۶۱۱–۱۶۷۵), جنرالیسیمو و یک فرمانده بزرگ نظامی فرانسه
سباستین لو پرتر دو ووبن (۱۶۳۳–۱۷۰۷)
پیر روک (۱۸۵۶–۱۹۲۰), بنیانگذار نیروی هوایی فرانسه و وزیر جنگ در سال ۱۹۱۶.
فیلیپ لوکلرک ده اوتکلوک (۱۹۰۲–۱۹۴۷), مارشال فرانسه، فرمانده لشکر دو زرهی فرانسه .
ژان دو لاتر دو تاسینی (۱۸۸۹–۱۹۵۲)،فرمانده , ارتش اول فرانسه در طی جنگ جهانی دوم و فرمانده سابق در جنگ اول هندوچین .
Le plan de l'Hôtel des Invalides
Dome of Les Invalides
Saint-Louis-des-Invalides Cathedral
Musée de l'Armée
Musée des Plans-Reliefs
Musée de l'Ordre de la Libération
Institution nationale des Invalides
Gouverneur des Invalides
Gouverneur militaire de Paris
Chancellerie de l'Ordre de la Libération
Office national des anciens combattants et victimes de guerre
1. Cour d'honneur
2. Cour d'Angoulème
3. Cour d'Austerlitz
4. Cour de la Victoire
5. Cour de la Valeur
6. Cour de Mars
7. Cour de Toulon
8. Cour de Nismes
9. Cour de Metz
10. Cour de l'Infirmerie
11. Cour d'Oran
12. Cour de la Paix
13. Cour d'Arles
14. Cour d'Alger
15. Cour Saint-Louis
16. Cour Saint-Joseph
17. Cour Saint-Jacques
نگارخانه
نمایی از بخش شمالی لِزَنْوَلید
ماله، آلبر، تاریخ قرون جدید ج. دوم ص.۳۶۳