درگاه:پزشکی/نوشتار برگزیده/۷
From Wikipedia, the free encyclopedia
بیهوشی در پزشکی و دندانپزشکی حالت القاء شدهای است که در آن، فرد بهصورت ارادی و غیرارادی کنترلی بر قسمتی از جسم یا تمام جسم و محیط فیزیکی خود ندارد و به طور موقت میتواند موجب بیدردی، فلج موضعی و حتی فراموشی شود. این روند موجب تضعیف یا سرکوب برگشتپذیر دستگاه عصبی مرکزی شده که باعث از بین رفتن احساس و واکنش به محرکهای بیرونی میشود. فراموشی و از بین بردن هوشیاری دو جنبهٔ مهم حالت بیهوشی هستند.
بیهوشی در پزشکی در اعمال جراحی و دندانپزشکی به کار میرود و یک یا چند حالت زیر را فراهم میکند:
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3d/Preoxygenation_before_anesthetic_induction.jpg/640px-Preoxygenation_before_anesthetic_induction.jpg)
۱- بیدردی (شامل کاهش یا جلوگیری از احساس درد) ۲- فلج عضلانی ۳- فراموشی (فراموشی حافظه) ۴- از بین بردن هوشیاری.
بیهوشی به سه شکل امکانپذیر است: ۱- بیهوشی عمومی فرایندی است که در آن فعالیت دستگاه عصبی مرکزی به صورت کامل متوقف شده و در نتیجه بیمار بیهوش میشود. ۲- آرامبخشی نوعی از بیهوشی است که در آن فرد به صورت کامل بیهوش نیست. در این روش انتقال تکانههای عصبی بین قشر مغز و دستگاه کنارهای متوقف میشود که سبب حالت آرامبخشی میشود و حافظهٔ بلندمدت را مختل میکند. ۳- بیحسی منطقهای که در آن انتقال تکانههای عصبی از طریق سیستم عصبی بین بافت هدف و طناب نخاعی متوقف میشود که باعث از بین رفتن حس در بافت هدف میشود و بیمار کاملاً هوشیار است.