From Wikipedia, the free encyclopedia
بُرونگِرایی و دَرونگِرایی (به انگلیسی: Extraversion and introversion)، یک صفت شخصیتی و یک بُعد اصلی (مرکزی) در نظریهٔ شخصیت انسان است. این دیدگاهی است که توسط کارل یونگ در سال ۱۹۲۰ عمومیت و محبوبیت یافت[1]؛ هرچند که هردوی آنها درک همگانیِ محسوب شده، و مفهوم مورد استفاده از آن در روانشناسی، با منظور اصلی او متفاوت است. در آن به مسئله گرفتن انرژی انسان از دنیای بیرونش میپرداخت. بسیاری از افراد درونگرایی را با سکوت و خجالت همراه میدانند در مقابل آن انسانهای برونگرا افرادی هستند که اجتماعی و شاد هستند. این نظریه بر این اصل استوار است که درونگراها انرژی خود را از درون خود دریافت میکنند (ایدهها و مفاهیم را از ذهن) و برونگراها انرژی خود را از دنیای بیرون خود و در ارتباط با دیگران.
برونگرایی در تمایل به بیرون رفتن، پرحرفی، و رفتار پر انرژی نمایان میشود، در حالی که درونگرایی بیشتر در رفتار انفرادی و خویشتنداری آشکار میگردد.[2] تقریباً همهٔ مدلهای جامعِ شخصیتی شامل این چند مفهوم در پیکربندیهای مختلف هستند. مثالها عبارتند از: پنج عامل بزرگ شخصیت، روانشناسی تحلیلی یونگ، مدل سه عاملیِ هانس ایسنک، ۱۶ عامل شخصیت یا پرسشنامه ۱۶ عامل شخصیتِ ریموند کاتل، پرسشنامه شخصیتی چندمحوری مینهسوتا و آزمون شخصیت مایرز–بریگز.
برونگرایی و درونگرایی هردو معمولاً به عنوان یک زنجیرهٔ پیوستهٔ واحد نگریسته شدهاند؛ بنابراین، بیشتر بودنش در یکی از آن دو مستلزم کاهش در دیگری است. کارل یونگ و توسعهدهندگان شاخص مایرز بریگز دیدگاههای متفاوتی ارائه میدهند و باور دارند که همه هر دو گرایش برونگرایی و درونگرایی را دارند، (و معمولاً) یکی از آن دو بر دیگری غالب است. با این حال، به جای تمرکز بر رفتار فردی، یونگ: درونگرایی به عنوان «نوع نگرشی که برحسب روش برخورد در جهتگیری در زندگی از طریق محتویات ذهنی روانی نمایان میشود» (تمرکز بر فعالیتهای روانی درونی)، و برونگرایی: به عنوان «نوع نگرشی که بر حسب شدت علاقه بر روی جسم خارجی تعریف میشود» (جهان خارج).[3]