From Wikipedia, the free encyclopedia
ДР1 (Дызель-цягнік Рыжскі 1-ы тып) — серыя савецкіх дызель-цягнікоў Рыжскага вагонабудаўнічага завода. Дызель-цягнік ДР1 базавай мадэлі з’яўляецца першым серыйным дызель-цягніком, створаным у СССР.
Артыкул вымагае праверкі арфаграфіі Удзельнік, які паставіў шаблон, не пакінуў тлумачэнняў. |
ДР1 | |
---|---|
![]() | |
Асноўныя даныя | |
Галоўны канструктар | П. І. Курдзюмаў |
Гады пабудовы | 1963 — канец 1990-х, 2005—2011 гады |
Краіна пабудовы |
![]() ![]() |
Завод | Рыжскі вагонабудаўнічы завод |
Саставаў пабудавана |
усяго: 355, у тым ліку: ДР1/ДР1М: 52, ДР1П: 75, ДР1А: 211, ДР1Б: 17 |
Краіна эксплуатацыі |
![]() пасля 1991: ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Кампанія | БЧ, РЖД, УЗ, LDz, LG, EVR, ს.რ. |
Шырыня каляіны | 1524 мм (1520 мм) |
У эксплуатацыі | з 1964 |
Тэхнічныя даныя | |
Род службы | пасажырскі (прыгарадны), службовы |
Канструкцыйная скорасць | 120 км/г |
Колькасць вагонаў у саставе | 2—7 |
Восевая формула |
Мг: 20—2; Пп, Пг: 2—2 |
Даўжыня састава | 154 350 мм (6 вагонаў) |
Шырыня | 4465 мм |
Вышыня | 3120 мм |
Матэрыял вагона | Канструкцыйная сталь |
Тып рухавіка | дызельны, М-756Б |
Колькасць дызельных рухавікоў | 1 (на вагон Мг) |
Магутнасць рухавіка | 736 кВт |
Тып перадачы | гідраўлічная (ГДП-1000) |
Тармазная сістэма | электрапнеўматычная, ручная |
Тып тормазу | дыскавы |
Дыяметр колаў | 950 мм |
Сістэма ацяплення | паветраная |
![]() |
У пачатку 60-х на Чыгуначны транспарт у СССР паступілі дызель-цягніка серыі Д венгерскай вытворчасці. Вывучыўшы замежны вопыт, СССР пачаў распрацоўку айчынных дызель-цягнікоў.
У 1963 годзе Рыжскі вагонабудаўнічы завод пабудаваў першы айчынны дызель-цягнік серыі ДР1. Праект дызель-цягніка быў выкананы пад кіраўніцтвам вядучага канструктара П. І. Курдзюмава. У канцы 1963 года быў пабудаваны другі цягнік серыі, а ў 1964—1965 гадах яшчэ некалькі дызель-цягнікоў.
На працягу 1964 года ЦНДІ МПС праводзіў цягава-эксплуатацыйныя выпрабаванні другога дызель-цягніка на прыбалтыйскія чыгунцы, якія паказалі здавальняючыя цягавыя і дынамічныя ўласцівасці новага віду рухомага саставу. Па выніках выпрабаванняў пачалася серыйная вытворчасць дызель-цягнікоў ДР1.
Усяго да 1966 года было пабудавана 8 такіх складаў (з нумарамі з 01 па 08), пасля чаго быў праведзены рэстайлінг і прадоўжыўся выпуск ДР1 ужо абноўленага дызайну[1].
З 1966 гады ДР1 (пачынаючы з цягніка № 09) атрымалі змены ў планіроўцы месцаў для пасажыраў, а таксама новую форму галаўной часткі (кабіны машыніста), якая была выканана па тыпу галаўных частак доследнага дызель-цягніка ДР2.
Вядома, што на таблічках такіх цягнікоў сустракалася пазначэнне «ДР-1М» (напрыклад, на цягніку № 010)[2], аднак такое абазначэнне не прыжылося — у маркіроўцы на кузавах вагонаў літары М не назіралася[1]. У літаратуры падобных пазначэнняў не выяўлена.
Кузавы вагонаў ДР1 былі выкананы ў габарыт 02-ВМ («еўрагабарыт»), як і кузавы дызель-цягнікоў Д і Д1. Па адной з версій, такім чынам павінен быў забяспечвацца беспраблемны праход дызель-цягніка праз старыя чыгуначныя збудаванні заходняй часткі СССР, якія будаваліся па еўрапейскіх стандартах да таго, як гэтыя тэрыторыі ўвайшлі ў склад СССР.
У працэсе выпуску дызель-цягнікоў у іх канструкцыю і далей уносіліся асобныя змены. У 1967 годзе нязначна змянілася знешняе афармленне галаўных вагонаў, і дызель-цягнікі ДР1 здабылі звыклы для іх выгляд. Сутнасць змен складаецца ў тым, што, пачынаючы з складу ДР1-014, буферныя ліхтары былі ўсталяваныя ў прастакутныя каробкі[1]. У канцы 1960-х гадоў падобнае рашэнне таксама ўкараняецца РВЗ на экспартных электрацягніках ЭР25, пазней, напрыклад, на доследных электрацягніках ЭР22М, ЭР22В і серыйных ЭР2 і ЭР9П[3][4][5][6].
Абноўленыя ДР1 будаваліся да 1970 года ўключна, з прысваеннем нумароў ад 09 да 029 і ад 031 да 053. Усяго (з улікам васьмі цягнікоў першага ўзору) было пабудавана 52 саставы ДР1, пасля чаго завод перайшоў на серыйную вытворчасць версіі ДР1П[1].
На цягніку № 030 ў 1969 годзе не ставіліся дапаможныя дызелі, а генератары прыводзіліся ў дзеянне асноўнымі дызелямі. Такія дызель-цягнікі атрымалі назву ДР1П (Прывадныя, мадэль 63-319).
Цягнікі ДР1П выпускаліся серыйна з 1970 да 1976 г., з прысваеннем нумароў ад 054 да 122, а таксама пазачарговых нумароў ад 400 да 404. Гэтыя пазачарговыя нумары былі прысвоены пяці двухсекцыйным цягнікам з кампазіцыяй 2×(Мг+Пп+Пг). Калі лічыць кожны такі састаў за адзін цягнік, то ўсяго было выпушчана 75 цягнікоў ДР1П[7].
У 1973 годзе быў пабудаваны першы дызель-цягнік ДР1А-405, генератар якога мог працаваць як старцёр дызеля. Ён атрымаў пазачарговай нумар, і, як і ДР1П 400-х нумароў, меў кампазіцыю 2×(Мг+Пп+Пг). Серыйныя цягнікі ДР1А, вытворчасць якіх пачалася ў 1976 годзе, працягнулі скразную нумарацыю серыі (ДР1А-123 і г.д.), і звычайна пастаўляліся ў класічнай аднасекцыйнай кампаноўцы. У 1977 годзе быў выпушчаны доследны дызель-цягнік ДР1А-144 (першапачатковае абазначэнне ДР1Б), ланцугі кіравання якога дубляваліся апаратурай, якая змяшчае бескантактавыя лагічныя элементы. У 1979 годзе быў пабудаваны доследны дызель-цягнік ДР1А-168, які мае пражэктар пад лабавым шклом і які атрымаў кабіну машыніста выпрамленай формы, аналагічную ужытай на пабудаваным пазней доследным дызель-цягніку ДР6. Таксама змянілася размяшчэнне чырвоных буферных ліхтароў (два ліхтары размяшчаліся адразу пад лабавым шклом). Аднак вытворчасць цягнікоў ДР1А з падобнымі кабінамі пачалася ўжо пасля распаду СССР ў 1993 годзе, пачынаючы з цягніка ДР1А-318. Пражэктар быў вернуты на месца над лабавое шкло; таксама былі вернутыя на звыклыя месцы чырвоныя буферныя ліхтары.
Дызель-цягнікі ДР1А (мадэлі 63-323, 63-341, 63-349) выпускаліся да 1998 года.
Апошні састаў (ДР1А-333) быў закладзены ў сямівагоннай састаўнасці Мг + 5Пп + Мг. Чатыры прычапных вагоны былі пасля пераабсталяваныя для выкарыстання ў саставах ДРБ1. Далейшы лёс складу невядомы[8]. Калі не лічыць ДР1А-333, а кожны двухсекцыйны састаў лічыць за адзін цягнік, то ўсяго былі выпушчаныя 211 саставы ДР1А. Акрамя гэтага, РВЗ выпусціў два асобных вагоны Мг, прысвоіўшы ім нумары 4501 і 4511; пазней яны ўвайшлі ў склад трохвагонных дызель-цягнікоў.
У далейшым вытворчасць дызель-цягнікоў серыі ДР1 была адноўленая толькі ў 2005 годзе. Мадыфікацыя выпускалася пад заказ Беларускай чыгункі пад пазначэннем ДР1Б (Беларускі, мадэль 63-555). Паколькі нумарацыя гэтых складаў не працягнулася непасрэдна з мінулых нумароў, а пачалася адразу з нумара 500, гэтая мадэль часта згадваецца як «ДР1Б 500-й серыі» — каб не блытаць з мадэрнізаванымі ДР1А ў Эстоніі і былым ДР1Б-144.
Усяго ў перыяд з 2005 па 2012 год было пабудавана 17 цягнікоў гэтай мадыфікацыі, прычым апошнія два атрыманыя падзелам набору з пяці вагонаў для аднаго састава (ДР1Б-515, у службовай камплектацыі)[9][10].
Цягнікі з нумарамі 500—514 (15 саставаў), пабудаваныя з 2005 па 2008 год, паступілі на Беларускую чыгунку; з іх тры цягнікі (з нумарамі 500, 501 і 506) былі пабудаваныя ў шасцівагоннай састаўнасці (Мг + 4Пп + Мг), а астатнія — у трохвагоннай з прычапным галаўным вагонам (Мг + ПП + ПГ)[9]. У 2011—2012 гадах быў пабудаваны яшчэ адзін састаў (ДР1Б-515) з дадатковымі галаўнымі вагонамі. Заказ выкананы ў службовай камплектацыі для кіраўніцтва Кастрычніцкай чыгункі. У выніку былі сфармаваныя два самастойных саставы. Пры гэтым нумар аднаго з іх быў зменены даданнем лічбы 1 у яго пачатак (меркавана для таго, каб пазбегнуць блытаніны). Цягнік з нумарам 515 стаў двухвагонным (у кампазіцыі Мг + ПГ), з нумар 1515 — трохвагонным (у кампазіцыі Мг + ПП + Мг). Гэтыя цягнікі маюць шэраг канструктыўных адрозненняў ад цягнікоў для БЧ — у галаўных вагонаў адсутнічаюць пярэднія пасажырскія тамбуры (за кошт чаго павялічана даўжыня салона), дзверы ў тамбурах аднастворкавыя прыхіна-ссоўныя і маюцца толькі з левага боку тамбура (па напрамку ад краю вагона да яго цэнтра), вокны салона таніраваныя і звонку маюць шкляную паверхню без разрыву[9][10][11]. Таксама змененая планіроўка салонаў: замест пасажырскіх крэслаў у вагонах маюцца адлучаныя перагародкамі купэ класа люкс і кухня з бакавым праходам, частка прасторы займае пакой для перамоваў.
Дызель-цягнікі ДР1 ўсіх мадыфікацый прызначаныя для прыгарадных або рэгіянальных пасажырскіх перавозак на неэлектрыфікаваных чыгуначных лініях каляіны 1520 мм з нізкімі і высокімі платформамі.
Звычайна дызель-цягнікі серыі ДР1 пастаўляліся ў кампазіцыі з двух маторных галаўных вагонаў (Мг), якія маюць сілавую ўстаноўку і кабіну кіравання, і чатырох прычапных прамежкавых вагонаў (ПП), складзеных па схеме Мг + 4×Пп + Мг. Колькасць вагонаў ПП магла быць менш, а часам і больш за чатыры. Напрыклад, доследны ўзор ДР1 (ДР1-01) быў пастаўлены ў чатырохвагоннай састаўнасці[12], а перадапошні састаў ДР1А-332 быў пабудаваны ў сямівагонным выкананні[13]; аналагічная састаўнасць была прадугледжаная для апошняга цягніка ДР1А (ДР1А-333)[8].
Таксама некаторыя цягнікі былі пастаўленыя ў двухсекцыйныя выкананні — у кампазіцыі (Мг + Пп + Пг) + (Пг + Пп + Мг), дзе ПГ — прычапны галаўны вагон. Па сутнасці, такі састаў уяўляе сабой два трохвагонныя дызель-цягнікі, для якіх прадугледжана магчымасць эксплуатацыі па сістэме дзвюх адзінак; аднак увесь шасцівагонны састаў атрымліваў адзін нумар, то-бок афармляўся як адзін цягнік. Аднак пасля з’яўлення ў 2005 годзе мадыфікацыі ДР1Б, некаторыя саставы пастаўляліся ў кампазіцыі Мг + ПП + ПГ з індывідуальнымі нумарамі і без аб’яднання ў адзін цягнік (напрыклад, трохвагонныя ДР1Б-502 і ДР1Б-503). Варта таксама заўважыць, што на лабавых частках вагонаў ДР1Б не назіраецца злучальных прылад, якія забяспечваюць працу па сістэме шматлікіх адзінак[7][9].
Эксплуатацыя магчымая ў кампазіцыях Мг+0..5×Пп+Мг, а таксама 2×(Мг+0..1×Пп+Пг) і Мг+0..1×Пп+Пг. У залежнасці ад велічыні пасажыраплыні эксплуатуюць звычайна шасцівагонныя цягнікі (схемы кампаноўкі Мг + 4×Пп + Мг і 2×(Мг + Пп + Пг)), альбо трохвагонныя цягнікі (схемы кампаноўкі Мг + Пп + Мг і Мг + Пп + Пг). Вядомыя выпадкі дзвухвагоннай кампаноўкі па схеме Мг + ПГ, звычайна для службовых паездак, а таксама дапрацаваныя цягнікі МДП.
Кожны вагон мае дзве двухвосевыя цялежкі. Вядучая і падтрымная цялежкі маторнага вагона аналагічныя па канструкцыі цялежцы прычапнога вагона, за выключэннем вядучых колавых пар. У вядучых цялежках колавыя пары маюць двухступеністыя восевыя рэдуктары. Першая ступень рэдуктара выкананая цыліндрычнай, другая — канічнай. Цягавыя і тармазныя высілкі перадаюцца з рамы цялежкі на кузаў вагона пры дапамозе шворана і цягавых павадкоў.
У машынным аддзяленні галаўнога маторнага вагона ўстаноўленыя дызельны рухавік і гідраперадача, змантаваныя на агульнай раме на амартызатарах.
На дызель-цягніках ужываецца V-падобны 12-цыліндравы чатырохтактны дызельны рухавік М756Б (12ЧН18/20) вытворчасці ленінградскага завода «Звезда», які ўжываецца таксама на аўтаматрысах АЧ2. Рухавік мае газатурбінны наддуў ад аднаго турбакампрэсара. Змазка дызеля выкананая па прынцыпе сухога картэра, гэта значыць аліва не захоўваецца ў картэры дызеля, а падаецца ў яго з асобнага масленага бака. Максімальная магутнасць дызеля складае 736 кВт (1000 к.с.), частата кручэння пры максімальнай магутнасці — 1500 аб/хв, удзельны расход паліва — 215 г/кВтг. Даўжыня рухавіка складае 2 405 мм, шырыня — 1240 мм, вышыня — 1475, маса — 2000 кг[14].
Наперадзе дызеля ў машынным аддзяленні ўстаноўленая гідрадынамічная каробка перадач ГДП-1000 вытворчасці Калужскага машынабудаўнічага завода. Гідраперадача ажыццяўляе злучэнне дызеля з колавымі парамі вядучай цялежкі ў рэжыме цягі без суцэльнай жорсткай сувязі з перадачай намагання праз турбіннае масла і раз’ядноўвае іх пры стаянцы цягніка або яго руху не ў рэжыме цягі. Ніжняя частка каробкі перадач выступае з-пад дна галаўнога вагона і перадае кручэнне праз карданны вал да восевым рэдуктараў пярэдняй цялежкі.
Гідраперадача шматцыркулярная, мае пачарговае запаўненне і апаражненне гідраапаратаў і аўтаматычнае электрагідраўлічнае кіраванне[15]. Скрынка перадач складаецца з павышаючага рэдуктара, двух гідратарнсфарматараў і рэверсіўнага механізма. Гідратрансфарматары ператвараюць круцільны момант дызеля з аптымальным выкарыстаннем яго магутнасці, забяспечваючы плаўны пачатак руху і змяненне хуткасці ў залежнасці ад магутнасці, якую атрымліваюць ад дызеля. Сярэдні ККД перадачы ў працоўным дыяпазоне хуткасцяў руху складае парадку 83 %[16]. Маса гідраперадачы складае 3350 кг[15].
Сілкаванне энергіяй электрычных ланцугоў і падзарадка акумулятарных батарэй ажыццёўляюцца ад старцёра-генератара СТГ-7 магутнасцю 41 кВт. Рэгуляванне напружання — аўтаматычнае.
Вагоны асвятляюцца лямпамі напальвання ад сеткі пастаяннага току напругай 110 В, у пасажырскіх салонах свяцільні размешчаны ў два шэрагу над сядушкамі. Прадугледжанае дзяжурнае асвятленне салонаў і тамбураў, машыннага аддзялення, хадавых частак і шаф з электраабсталяваннем.
Сістэма вентыляцыі пасажырскіх салонаў прытокава-прымусовая бесперапыннага дзеяння. Складаецца з жалюзі з фільтрамі, вентыляцыйных агрэгатаў і паветраных каналаў.
Прадугледжана тры рэжыму працы вентыляцыйнай сістэмы: летні, пераходны і зімовы. Пры летнім рэжыме ў кожны вагон паступае не менш 9000 м³/г, пры пераходным — не менш за 4500 м³/г і пры зімовым рэжыме не менш 2200 м³/г свежага паветра. Вагоны 1-га класа і кабіны кіравання міжабласной састаўнасці ДР1Б абсталяваны сістэмай кандыцыянавання.
Пасажырскі салон аддзелены ад тамбураў перагародкамі з рассоўнымі дзвярамі. Вокны пасажырскага салона з падвойным шклом пакетнага тыпу маюць у верхняй частцы форткі. Ліштва вокнаў выкананы з шклапластыка. Службовае аддзяленне маторнага вагона пры неабходнасці можна выкарыстоўваць у якасці паштовага або багажнага аддзялення або арганізаваць там буфет. Вагоны цягнікоў ДР1Б 500-й серыі выпускаюцца ў міжабласным варыянце і маюць розныя класы: Мг (3-ы клас) + ПП (2-гі клас) + ПП (1-ы клас) + ПП (1-ы клас і бар) + Пп (2-гі клас) + Мг (3-ы клас).
Кабіна размешчаная ў пярэдняй частцы галаўнога вагона. Лабавыя і бакавыя вокны зробленыя з безаскепкавага шкла і забяспечаныя шклоачышчальнікамі і электраабагравальнікамі.
Для машыніста і яго памочніка ўстаноўленыя мяккія паваротныя крэслы з рэгуляванымі спінкамі, а на задняй сцяне кабіны — дадаткова ўмацаванае адкідное сядзенне.
Да стварэння серыі ДР1 для службовых паездак па сетцы савецкіх чыгунак ужываліся аўтаматрысы, галоўным чынам АС1 і АС1А. Новыя дызель-цягнікі можна было выкарыстоўваць для тых жа мэт больш камфортна. Некаторыя саставы былі дапрацаваныя (часам змены ўводзіліся ў асноўным у планіроўку салона, а ў некаторых выпадках мела месца сур’ёзнае змяненне канструкцыі).
Адным з найбольш вядомых саставаў, пераведзеных на службовую эксплуатацыю, з’яўляецца доследны ўзор цягніка ДР1А (ДР1А-405). Гэты састаў быў пабудаваны двухсекцыйным, у кампазіцыі (Мг + ПП + ПГ) + (ПГ + ПП + Мг)[17]. Па неправераных дадзеных у адным з прамежкавых вагонаў адбыўся пажар. Пасля састаў раз’ядналі па секцыях, а таксама перакампанавалі.
Вагоны з нумарамі 4051 (Мг) і 4057 (ПГ) аб’ядналі ў адзін двухвагонны састаў, які і быў пераабсталяваны ў службовы дызель-цягнік. Змененыя былі салон і ўваходныя дзверы (выдаленыя некаторыя дзверы вагона ПГ, іх месца закрылі корпуснымі панэлямі). Эксплуатацыя вялася на тэрыторыі Латвійскай ССР (пасля распаду СССР — у незалежнай Латвіі)[17].
Галаўныя вагоны, што засталіся (нумары 4053 і 4055), таксама аб’ядналі ў двухвагонны састаў, які атрымала начальства Паўднёва-заходняй чыгункі (г. Кіеў). Акрамя дапрацоўкі салона змены закранулі ўваходныя дзверы (некаторыя замянілі аднастворкавымі, астатнія выдалілі, закрыўшы іх месца корпуснымі панэлямі). Некаторы час гэты склад эксплуатаваўся ва Украінскай ССР (затым — у незалежнай Украіне) са змененай маркіроўкай АДР1-405, аднак затым маркіроўка была адноўленая[17].
Варта таксама адзначыць састаў ДР1А-285, пераабсталяваны для кіраўніцтва Львоўскай чыгункі. Змены былі настолькі сур’ёзныя, што можна казаць аб стварэнні новага цягніка на базе старога[18].
Некаторыя саставы былі арыентаваныя для службовай эксплуатацыі ўжо пры вырабе на РВЗ. Так, пасля пабудовы саставаў ДР1Б мадэлі 63-555 для Беларусі былі створаны цягнікі для ААТ «РЖД»[9] (ДР1Б-515 і ДР1Б-1515).
Паралельна з пабудовай і набыццём новага рухомага саставу ў многіх краінах, якія эксплуатуюць склады серыі ДР1, былі разгорнутыя праграмы па іх глыбокай мадэрнізацыі, правядзенні капітальна-аднаўленчага рамонту (КАР) альбо капітальнага рамонту з прадаўжэннем тэрміну службы (КРП). Пры гэтым часта мяняліся дызайн вагонаў і кампаноўка саставаў, а таксама абазначэнні. Часам пры гэтым мянялася сілавая ўстаноўка.
У Латвіі некаторыя саставы прайшлі КРП з заменай штатнай сілавой ўстаноўкі дызельным рухавіком фірмы MTU мадэлі 8V396TC14 (чатырохтактны, V-падобны, васьміцыліндравы, магутнасць 475 кВт) з гідраўлічнай перадачай Voith L520rzU2. Пры гэтым шмат саставаў падзялілі на дзве секцыі Мг + ПП + ПГ (па аналогіі з першым ДР1А і ДР1П 400-х нумароў). Для гэтага два прычапныя вагоны абсталёўваліся кабінамі выпрамленага тыпу (што прымяняюцца на ДР1А з нумара 318). КРП праводзіўся на ТАА RPM-RRA. Некаторыя мадэрнізаваныя склады атрымалі пазначэнне ДР1АМ (лат.: DR1AM)[19].
Мадэрнізацыя праводзілася не толькі для самой Латвіі, але і для іншых краін. Напрыклад, ДР1А-183 з Грузіі пасля мадэрнізацыі паступіў у ТЧ7 Тбілісі-Пасажырскі (ДР1АМ-183)[20]; ДР1А-197 з дэпо Цярнопаль (Украіна) паступіў назад як ДР1Ам-197 (літара м у маркіроўцы такіх цягнікоў на Украіне выконваецца маленькай)[21].
У Эстоніі некаторыя дызель-цягнікі ДР1А падвергліся мадэрнізацыі па схемах, вельмі падобным з ужытымі ў Латвіі (без падзелу і з падзелам саставы).
Саставы з захаванай пасля мадэрнізацыі кампаноўкай Мг + 4×Пп + Мг (напрыклад, ДР1А-230) атрымалі абазначэнне ДР1Б (эст.: DR1B; трэба не блытаць з ДР1Б 500-х нумароў для БЧ і з ДР1Б-144). Пры гэтым памянялася нумарацыя вагонаў (маторныя атрымалі нумары ў фармаце 37ХХ, прычапныя ў фармаце 47ХХ, дзе 37 (47) — серыя вагона, а ХХ — інвентарны нумар). Варта адзначыць, што нумарацыя вагонаў ДР1А (як і іншага рухомага складу ў Эстоніі) была змененая яшчэ да мадэрнізацыі — фарматы 36ХХ і 46ХХ адпаведна)[22].
Некаторыя саставы падзялілі на дзве секцыі Мг + Пп + Пг, для чаго два прычапныя вагоны кожнага такога цягніка былі пераабсталяваныя ў прычапны галаўны. Такія саставы таксама атрымалі абазначэнне ДР1Б, прычым прычапныя галаўныя вагоны пазначаныя ДР1БЙ (эст.: DR1BJ). Часам маркіроўку DR1BJ можна сустрэць і на маторных вагонах. Прычапныя галаўныя вагоны атрымалі больш сучасную кабіну, аднак, у адрозненне ад мадэрнізаваных латвійскіх яе дызайн больш ідэнтычны кабінам электрацягнікоў ЭР2 і ЭР9П выпуску з другой паловы 1970-х гадоў. Таксама ў галаўных прычапных вагонаў пярэдні тамбур быў ссунуты на два вокны ў бок кабіны з падаўжэннем задняга і пакарочваннем пярэдняга салона: калі класічныя прычапныя галаўныя вагоны ДР1А маюць па 3 шырокіх і 1 вузкім вакне ў пярэднім салоне і па 7 шырокіх вокнаў у заднім асноўным, то ў ДР1БЙ салоны маюць адпаведна 1 шырокае акно і 1 вузкае ў пярэднім і 9 шырокіх у заднім (вузкае акно за кабінай машыніста не выкарыстоўваецца пад прастору салона). Гэтыя вагоны атрымалі нумары ў фармаце 27ХХ[22][23].
Па некаторых звестках сілавая ўстаноўка замянялася на дызельны рухавік MTU.
Са студзеня 2014 года эксплуатацыя дызель-цягнікоў дадзенай мадыфікацыі канчаткова спыненая на Эстонскіх чыгунках. Некаторыя з іх былі прададзеныя ў іншыя краіны, астатнія былі парэзаныя на металалом.
Частка дызель-цягнікоў серыі ДР1 беларускай прыпіскі прайшла дапрацоўку ў дэпо Ліда, таксама з падзелам саставаў. Мадэрнізацыі падвяргаліся саставы ДР1, ДР1А і, магчыма, ДР1П. Спачатку абазначэнне тыпу цягніка змянілі на ДРЛ1 (ДР, дапрацаваны ў Лідзе, 1-ы тып), але яно не прыжылося.
Мадэрнізаваныя саставы, якія атрымалі ў выніку абазначэнне МДП (міні дызель-цягнік) фармаваліся па схемах Мг + Пг альбо Мг + Пп + Пг, прычым кожная такая секцыя, атрымала свой новы нумар, пачынаючы ад 001. Вядома аб фарміраванні дзесяці цягнікоў МДП (нумары ад 001 да 010)[24].
Дызайн кабін маторных вагонаў не мяняўся (скругленая форма); прычапныя галаўныя вагоны цягнікоў МДП (акрамя МДП-010) маюць такія ж кабіны. Гэта дазваляе выказаць здагадку, што яны атрыманы з маторных вагонаў (а не з прычапных, як у Латвіі і Эстоніі). Прычапны галаўны вагон саставу МДП-010 мае такую ж кабіну выпрастанай формы, як у дапрацаваных у Латвіі прычапных вагонах[24].
У 2015 годзе па заказе латвійскай кампаніі-перавозчыка (лат.: Pasažieru vilciens) на Рыжскім вагонабудаўнічым заводзе 6 дызель-цягнікоў ДР1А прайшлі глыбокую мадэрнізацыю з частковым абнаўленнем экстэр’ера і поўным перааснашчэннем інтэр’еру і абсталявання ў адпаведнасці з актуальнымі еўрапейскімі чыгуначнымі стандартамі. У праекце мадэрнізацыі сумесна з РВЗ удзельнічалі Даўгаўпілскі лакаматыварамонтны завод, кампаніі Рыгас Дызеліс (лат.: Rīgas Dīzelis DG) і Засулаўкс (лат.: VRC Zasulauks)[25]. Для мадэрнізацыі быў выкарыстаны адзін чатырохвагонны склад № 187 і пяць раней мадэрнізаваных трохвагонных саставаў з прычапным галаўным вагонам № 185, 219, 227, 290 і 311 (усяго было мадэрнізавана 19 вагонаў). Мадэрнізаваныя саставы атрымалі абазначэнне ДР1АЦ (лат.: DR1AC) без змены нумара. Абноўленаму саставу было прысвоена завадское пазначэнне тыпу 63-580[26].
У ходзе мадэрнізацыі захаваныя кузаў і цялежка арыгінальных цягнікоў, аднак лабавая частка кабіны галаўных вагонаў была замененая на новую, канструктыўна аналагічную ўжывальнай на дызель-цягніках ДР1Б 500-х нумароў[27]. Таксама былі ўсталяваныя новыя двухстворкавыя прыхінальна-ссоўныя дзверы на ўваходах у пасажырскія салоны, а паміж вагонамі замест старых металічных негерметычных пераходаў ўстаноўлены новыя герметычныя пераходы тыпу «гармонік»[28]. Кузаў атрымлівае новую афарбоўку з выкарыстаннем малінавага і серабрыстага колераў, а таксама чорнага колеру ў лабавой частцы кабіны.
Сілавое і электрычнае абсталяванне цягніка было цалкам заменена на новае. У якасці сілавой устаноўкі выкарыстаныя дызель фірмы MTU і гідраперадача Voith, таксама ўстаноўленыя новыя цягавыя рэдуктары Voith і ўжыты новы вінтавы кампрэсар[27]. Для выпрацоўкі электраэнергіі ў машынным аддзяленні замест прыводных галоўным дызелем генератараў ўсталяваны асобны дызель-генератар E140D2CZ магутнасцю 140 ква (з рухавіком фірмы Deutz AG), выкананы па індывідуальным праекце для дызель-поезда[25]. Абсталяванне ланцугоў кіравання дазваляе цягнікам ДР1АЦ эксплуатавацца па сістэме шматлікіх адзінак як з іншымі цягнікамі ДР1АЦ, так і з мадэрнізаванымі раней дызель-цягнікамі ДР1А, у якіх усталяваны дызель MTU больш старога ўзору, хоць электрычныя схемы цягнікоў ДР1АЦ і раней мадэрнізаваных ДР1А абсалютна розныя.
Сур’ёзнаму абнаўленню падвергнуўся пасажырскі салон, у якім была цалкам абноўленае аздабленне сцен і столі. У салоне ўстаноўленыя мяккія крэслы чырвонага колеру падвышанай камфортнасці — па два з кожнага боку, арыентаваныя ўздоўж напрамку руху з пасадкай пасажыраў адзін за адным. У аконных праёмах ўстаноўлены новыя шклопакеты. Паміж салонам і тамбурам замест ручных устаноўленыя аўтаматычныя шкляныя дзверы з электрапрывадам, што адчыняюцца па націску кнопкі. Ужытыя сучасныя вакуумныя біяпрыбіральні, якія з’явіліся ў прамежкавых вагонах. Салон абсталяваны новай сістэмай кандыцыянавання, пажарнай сігналізацыяй, камерамі відэаназірання і інфармацыйнымі маніторамі, якія паказваюць маршрут цягніка, прыпынкі, хуткасць руху, тэмпературу за бортам і ў салоне[28]. Абнаўленню падвергнулася і кабіна машыніста, у якой усталяваны новы пульт кіравання, канструктыўна блізкі да пульта цягнікоў ДР1Б, але абсталяваны больш сучаснай мікрапрацэсарнай сістэмай кіравання і дысплеямі відэаназірання[29].
Першы дызель-цягнік ДР1АЦ-219 быў сертыфікаваны і ўведзены ў пасажырскую эксплуатацыю ў маі 2016 года. Неўзабаве пачалі эксплуатавацца і астатнія саставы.
Першапачаткова цягнікі паступалі на чыгункі СССР — у розныя рэспублікі. Пасля распаду СССР саставы аказаліся ўжо ў незалежных дзяржавах, куды працягвалі паступаць і далей (па меры працягу выпуску серыі на РВЗ).
Адзін састаў (ДР1А-183) у 1999 годзе быў перададзены з Эстоніі ў Грузію[20].
Па стане на сярэдзіну 2017 года вялікая колькасць дызель-цягнікоў серыі (у асноўным ДР1А) усё яшчэ знаходзіцца ў эксплуатацыі. Значная частка з іх прыпадае на Беларускую чыгунку, дзе яны прыпісаныя да дэпо Оршы, Брэста, Гомеля, Баранавічаў і абслугоўваюць неэлектрыфікаваныя ўчасткі чыгункі. Акрамя Беларусі, дызель-цягнікі гэтай серыі ў розных выкананнях працуюць у Латвіі, Літве, Украіне, Казахстане; нязначная частка эксплуатуецца ў Расіі (напрыклад, на паўночнай і Кастрычніцкай чыгунках). Некалькі саставаў да 2017 года эксплуатаваліся на Калінінградскай чыгунцы, затым прыдатныя для эксплуатацыі цягніка перадалі на Паўночную дарогу; адзін вагон паступіў у музей у Калінінградзе. Раней эксплуатаваныя ў Эстоніі дызель-цягнікі прадалі ў Латвію, Казахстан і Таджыкістан. Усе цягнікі ДР1, выпушчаныя ў перыяд з 1963 па 1965 гады, спісаныя. Некалькі ДР1 выкарыстоўваюцца як службовыя. Спісаныя амаль усе саставы ДР1П. Апошні ДР1П у Беларусі быў спісаны 5 чэрвеня 2017 года ў дэпо Баранавічы. Галаўныя вагоны ДР1П-101 працуюць на Украіне ў саставе, перапазначаным як ДР1А-013. Частка вагонаў ДР1П-403 выкарыстоўваюцца для службовых паездак у Азербайджане. Лёс яшчэ аднаго цягніка (ДР1П-121, звязанага з Саяна-Шушанскай ГЭС) невядомы. Выпушчаныя ў перыяд з 1966 па 1970 гады склады таксама ў асноўным спісаныя, некалькі перададзеныя ў чыгуначныя музеі, некаторыя з пакінутых працуюць у якасці службовых[1][7][9].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.