From Wikipedia, the free encyclopedia
Édouard Manet (23 de xineru de 1832, antiguo X distrito de París (es) – 30 d'abril de 1883, VIII Distritu de París y París) foi un pintor francés, reconocíu pola influencia qu'exerció sobre los iniciadores del impresionismu.[10][11]
Édouard Manet![]() | |
---|---|
![]() | |
Vida | |
Nacimientu |
antiguo X distrito de París (es) ![]() |
Nacionalidá |
![]() |
Residencia | VIII Distritu de París |
Muerte | VIII Distritu de París[4] y París[5], 30 d'abril de 1883[6] (51 años) |
Sepultura |
Cementerio de Passy (es) ![]() |
Causa de la muerte | causes naturales |
Familia | |
Padre | Auguste Manet |
Madre | Eugénie-Désirée Fournier |
Casáu con | Suzanne Manet [7] |
Fíos/es |
Léon Leenhoff (es) ![]() |
Hermanos/es |
Gustave Manet Eugène Manet |
Familia |
ver
|
Estudios | |
Estudios |
Collège-lycée Jacques-Decour (en) ![]() |
Llingües falaes | francés[8] |
Alumnu de |
Thomas Couture Auguste, the elder Boulard (es) ![]() |
Profesor de | Eva Gonzalès |
Oficiu | pintor, ilustrador, litógrafu, dibuxante arquiteutónicu, dibuxante, artista visual |
Llugares de trabayu | París, Rio de Janeiro, Florencia, Venecia, Ámsterdam, Haarlem y Zaltbommel |
Trabayos destacaos |
El pínfanu La cantante callejera (es) ![]() Lola de Valencia (es) ![]() Almuerzo sobre la hierba (es) ![]() Olympia (es) ![]() |
Premios | |
Influyencies | Thomas Couture |
Movimientu | Impresionismu[5] |
Xéneru artísticu |
semeya pintura de xéneru bodegón (es) ![]() pintura de paisaxe pintura relixosa |
Serviciu militar | |
Lluchó en | guerra franco-prusiana |
![]() | |
![]() |
Édouard Manet nació en París el 23 de xineru de 1832, nuna familia socialmente bien acomodada.[12] Los sos díes escolares pasaron ensin acontecimientos destacables y terminó la so formación ensin llograr la calificación necesaria pa estudiar derechu, pa decepción del so padre, que yera maxistráu.
A los dieciséis años viaxó a Rio de Janeiro como marineru en práutiques, con mires d'ingresar na Academia Naval Francesa.[12]
Cuando vio que'l so proyeutu nun tenía ésitu decidió dedicase al arte, pasando al so regresu, escontra 1850, casi seis años como alumnu de Thomas Couture, un pintor bien estrechu de mires como profesor. Ellí tuvo mientres casi seis años y, coles mesmes, pudo copiar nel Louvre cuadros non yá de Ticianu y Rembrandt, sinón tamién de Goya, Delacroix, Courbet y Daumier.[12] De Couture aprendió que pa ser un gran maestru hai qu'escuchar les enseñances de los que lo fueron nel pasáu, pero per desgracia, Couture yera un antirrealista fanáticu y convencíu. Enfurecido poles mofla que Manet faía con respectu al Premiu de Roma, Couture díxo-y que nunca aportaría a otra cosa que'l Théodore Rousseau de la so dómina. Dempués d'esto, Manet fixo la so propia síntesis personal de la hestoria de la pintura y de lo que podía aprender viendo grabaos xaponeses. Y ye que'l pintor foi siempres un estrañu eclécticu.
Dende 1853 hasta 1856 Manet dedicar a viaxar per Italia, los Países Baxos, Alemaña y Austria, copiando a los grandes maestros.[12]
El 28 d'ochobre de 1863 casóse cola pianista holandesa Suzanne Leenhoff, cola que caltenía rellaciones dende 1850. A pesar de la boda, el que casi con seguridá yera'l so fíu, Léon Leenhoff, nacíu en 1852, siguió llevando l'apellíu de la madre, y pasando por hermanu d'ésta.[12] Ye unu de los personaxes del cuadru Homenaxe a Delacroix, que Henri Fantin-Latour pintó en 1864.
N'agostu de 1865 entamó un viaxe por España, entamáu pol so amigu Zacharie Astruc, nel qu'afayó la pintura barroca españolasobremanera a Diego Velázquez, que va tener una enorme influencia na so obra.
En 1869 tomó como discípula a Eva Gonzalès, fía d'un conocíu novelista, que-y fuera presentada por un marchante d'arte. La nueva, que nun escarecía de talentu, pero a la que-y faltaba iniciativa, foi la única alumna de Manet, quien la retrató en 1870.
Al españar la guerra franco-prusiana Manet, xunto con otros impresionistes, foi movilizáu. unvió a la so familia a Oloron.Ste.-Marie, nos Pirineos, y unvió trece cuadros a Duret, enantes d'entrar como teniente al serviciu de la Guardia Nacional mientres el sitiu de París.Tres la declaración del armisticiu, en 1871, formó parte, xunto con otros catorce pintores y diez escultor de la federación d'artistes de la efímera Comuña de París.
En 1872 Durand-Ruel adquirió por 35 000 francos venticuatro obres de Manet y entamó la primer esposición de pintores impresionistes, que nun tuvo ésitu comercial. Sicasí, ente estos artistes diba surdiendo una conciencia de grupu que los llevaría a formar la Société Anonyme des artists pa realizar esposiciones coleutives.
Nesta dómina, na que tuvo muncha rellación con Monet, empezó Manet a adoptar les téuniques impresionistes magar va refugar participar nes esposiciones coleutives. Sicasí, entama una esposición de les sos obres nel so propiu taller de la parisina cai de St. Petersboug, que goció de bastante popularidá, rumoreándose na dómina que tuviera unes 4000 visites.
Escontra 1880, la so salú empezó a deteriorase por causa de un problema circulatoriu crónicu, que nun ameyoró a pesar de sometese a tratamientos d'hidroterapia en Bellevue. Nesta dómina foi reconocíu'l so talentu con una medaya de segunda clase concedida pol Salón, y foi nomáu tamién Caballeru de la Lexón d'Honor.
El 20 d'abril de 1883, por causa de la so enfermedá circulatoria crónica, foi-y toyida la pierna esquierda y diez díes más tarde finó a los 51 años d'edá.[12]
De tolos artistes del so tiempu, Manet yera quiciabes el más contradictoriu. Anque se-y consideraba un personaxe revesoso y rebalbo, Manet pasóse casi tola so vida buscando la fama y la fortuna, y lo que quiciabes seya más importante, un pintor qu'agora ye aceptáu como unu de los grandes, solía amosase inseguru de la so direición artística y fondamente mancáu poles crítiques escontra la so obra.Tuvo qu'esperar a la fin de la so vida pa consiguir l'ésitu que'l so talentu merecía. Magar que considérase-y unu de los padres del Impresionismu, nunca foi un impresionista nel sentíu estrictu de la pallabra. Por casu, enxamás espunxo col grupu y nunca dexó d'allegar a los Salones oficiales, anque lu refugaren. Afirmaba que «nun tener# cuenta de acabar colos vieyos métodos de pintura nin de crear otros nuevos».[13] Los sos oxetivos nun yeren compatibles colos de los impresionistes, por enforma que se respetaren mutuamente.
La notoriedá de Manet, siquier nes etapes tempranes de la so carrera, debióse más a les temes de los sos cuadros, consideraos escandalosos, qu'a la novedá del so estilu. Nun foi hasta mediaos de la década de 1870 qu'empezó a utilizar téuniques impresionistes. Nesti sentíu, Bownes amuésase abondo convincente al demostrar que, de mozu, ensin llegar a considerase un innovador, Manet sí trataba de faer daqué nuevu: Buscaba crear un tipu llibre de composición que taría, sicasí, tan herméticamente entamada na so superficie como los cuadros de Velázquez.
En 1859 presentó per primer vegada al Salón el so Bebedor de absenta, un cuadru que dexaba ensin problemes aldovinar la so adoración por Frans Hals, pero que provocó una aturbolinada reacción nel públicu y nel xuráu, inesplicable ensin dulda pa un Manet que mientres tola so vida lo único que buscó foi l'ésitu dientro de la respetabilidad.
Nos años sesenta, sicasí, la so pintura de tema español, tan de moda daquella en Francia, foi abondo bien acoyida y en 1861 el Salón aceptó per primer vegada un cuadru so, el Guitarrista español.
El tonu xeneral de la obra de Manet nun ye'l d'un pintor radical namái esmolecíu pel mundu visual. Él ye un sofisticáu habitante de la ciudá, un caballeru que s'afai en tou al conceutu decimonónicu de dandi: un observador distante, refináu, que contempla dende una elegante alloña l'espectáculu que lu arrodia. Dende esti puntu de vista, Manet conclúi'l que va ser, ensin dulda, unu de los sos cuadros más escandalosos, refugáu nel Salón de 1863 y espuestu nel de los Refugaos, Xinto sobre la yerba.[12]
El retu plantegar una realidá contemporánea, los bañistas del Sena, y l'escena taba reformulada nel llinguaxe de los vieyos maestros (el cuadru ta claramente inspiráu na Fiesta campestre del Giorgione), compitiendo con ellos y, coles mesmes, sorrayando les diferencies. Les escenes cola tema del ociu nel campu taben yá bien enraigonaes nel arte occidental y abondaben tantu nes ilustraciones populares como nel arte académico, pero'l cuadru de Manet pertenez a un orde distintu, esconcertante pola evidente inmediatez con que s'enfrenta al espectador.
Sicasí, magar l'aparente unidá del grupu, cada figura ye una entidá separada, embaida na so propia actitú o meditación, de manera que nengún tipu de conexón narrativa puede esplicar el conxuntu. Y esta sensación de rotura fai que'l cuadru paeza desintegrarse nuna especie de colax de partes independientes que namái por un intre arrexuntar gracies a la so paecencia, emprestáu, col orde renacentista.
Pero más escandalosa inda foi la Olympia, pintada en 1863 pero ensin presentar al Salón hasta 1865, onde foi refugada. Ente les razones poles qu'esti cuadru diba resultar chocante nun son les menos importantes el fechu non yá de que ye una clara parodia d'una obra renacentista, (la Venus de Urbino de Ticianu), sinón tamién una flagrante descripción de los vezos sexuales modernos.[12]
Manet sustitúi nél a una diosa veneciana del amor y la guapura por una refinada prostituta parisina. Pero lo que realmente asoró a los críticos de la dómina ye que Manet non la sentimentaliza nin la idealiza, y Olimpia nun paez nin avergoñada nin insatisfecha col so trabayu. Nun ye una figura exótica o pintoresca. Ye una muyer de carne y güesu, presentada con un llume esllumante y frontal, sobre la que'l pintor amuesa un perturbador distanciamientu que nun-y dexa moralizar sobre ella.
Dambes obres entusiasmaron a los pintores más nuevos polo que suponíen d'observación direuta de la vida contemporánea, pola so naturalidá y pola so emancipación téunica. Manet convirtióse asina, casi ensin querelo, nel personaxe principal del grupu que s'axuntaba nel Café Guerbois, el trubiecu del Impresionismu.
En 1867, escontra la dómina de la Segunda Esposición Universal en París, Manet, bien desanimáu pol so mal recibimientu nel Salón oficial, decidió siguir l'exemplu de Courbet unos años enantes y dispunxo, col so propiu dineru, un pabellón onde presentó cerca de cincuenta obres ensin, en concencia, nengún ésitu públicu.
Nel prólogu del catálogu ye bien probable que-y ayudara'l so amigu'l novelista Zola porque, ello ye que pa la so pintura mientres tola década de 1860, Manet cuntó col sofitu escritu de Zola dende'l so puestu de críticu d'arte pa la revista selmanal L'Evenement. So estes circunstancies Manet pintó d'él en 1867-68, una semeya al empar estraña y programáticu.
Nengún pintor del grupu impresionista foi tan aldericáu como Manet. Pa dalgunos, foi'l pintor más puru qu'hubiera enxamás, por completu indiferente ante los oxetos que pintaba, salvu como escuses neutres p'asitiar un contraste de llinies y solombres. Pa otros, construyó simbólicos criptogrames nos que tou pue ser descifráu según una clave secreta, pero intelixible. Pa dalgunos, Manet foi'l primer pintor genuinamente modernu, que lliberó al arte de los sos mimétiques xeres. Pa otros, foi'l postreru gran pintor de los vieyos maestros, demasiao guañáu nun ensame de referencies históricu-artístiques.
Dalgunos creen inda que foi un pintor de deficiente téunica, incapaz dafechu de consiguir una coherencia espacial o compositiva. Otros piensen, a lo último que fueron precisamente estos "defectos" los que constituyeron la so apostada contribución a les drástiques y descomanadamente granibles tresformamientos qu'introdució na estructura pictórica.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.